overleg bij een van de boorkernen uit de fossiele broeikaswereld, 50 miljoen jaar oud!

Het zit erop. Ik zit nu in het vliegtuig terug naar Nederland. De expeditie eindigde in Hobart, Tasmanie, met uitgebreid afscheid nemen. Na twee maanden op een schip heb je toch een hechte band opgebouwd. We hebben keihard gewerkt; ook nadat de laatste boorkern aan dek was heeft iedereen het druk gehad met rapporten schrijven, en plannen maken voor onderzoeks-samenwerkingen in de toekomst.

Eindelijk weer een blog van mij. Het is hier erg hectisch geweest vanaf de dag dat we op de eerste boorplek aangekomen zijn. Het filmpje laat zien hoe we in staat zijn om boorkernen van de oceaanbodem op het schip te krijgen in een waterdiepte van bijna 4 kilometer! Er wordt een grote pijpleiding aangelegd naar beneden. Dat wordt pipe trippen genoemd.

peter_bijl_5a

video_2_peter_bijl

Daar gaan we dan. Onderweg naar de eerste plek waar we het geschiedenisboek van de Antarctische ijskap gaan aanboren. De eerste plek waar we oceaanbodemmodder op gaan boren ligt vrij dicht bij de kustlijn van Antarctica. We hebben een ijsbergspecialist aan boord die via satellietbeelden het zee-ijs in de gaten houdt. Ons schip is namelijk geen ijsbreker, en kan niet opereren met veel ijsbergen in de buurt. Zoals het er nu uitziet zijn de meeste plekken waar we in de oceaanbodemmodder willen boren ijsvrij genoeg, maar het kan vrij snel veranderen. We hebben een achtdaagse reis voor de boeg.