Om 7:30 uur in de ochtend werden we gewekt. Snel pakten we onze tassen in: vandaag is de laatste dag in Groenland…

Na voor de laatste keer samen te hebben ontbeten, ruimden we onze kamer op. We moesten onze bagage en laptop onder een huisje (in een soort kelder) neerzetten, zodat we deze niet de hele dag mee zouden hoeven sjouwen: het was dan wel de laatste dag, maar we waren nog niet van plan meteen weg te gaan!

We werden in busjes naar de haven gebracht, waar een vissersbootje klaar lag. We stapten in en niet al te veel later begaven we ons op de ijskoude wateren. Het water was -0,8 graden C volgens Roels metingen (dit komt doordat zoet ijs van de gletsjer in zout water smelt). Het regende en het regende en omdat we toch de prachtige ijsbergen van dichtbij wilden bekijken stonden we verkleumd aan dek. We zagen ijsbergen uit elkaar vallen en dit gebeurde met dikke knallen waarna het vervolgens in het water denderde. Een keer was het zelfs een zodanig grote instorting, dat het bootje snel weg werd gevaren, want er ontstaan hoge golven en die best gevaarlijk kunnen zijn. Door deze tsunami’s waren er een tijdje geleden twee mensen om het leven gekomen in Groenland. Een Deense vrouw die mee was (als begeleidster) viste ijs uit het water, dat we gingen drinken met sap of martini! Dit was natuurlijk wel erg gaaf! Sommigen van ons gingen daarna het bootje in (niet iedereen paste of wilde erin) en we voeren terug naar de haven van Ilulissat. De zon brak door en de haven kreeg zo een schitterende gloed en het ijs straalde. De visser zei dat hij liever de winter had: alles boven nul vind hij te warm…

Nu hadden we nog tijd om even met z’n allen gezellig te gaan eten en drinken in een cafeetje. We aten pizza: heerlijk na zo’n ijskoude tocht! Het is echt verstandig om veel kleding mee te nemen naar Groenland en dus ook je regenkleding! Sommigen van ons gingen nog even wandelen (zij zagen weer walvissen!!!). Wij bleven met een groepje binnen om gezellig te kaarten. We waren veel te moe om te wandelen: 9 dagen inspanning gaat je niet in de koude kleren zitten (in Groenland dus letterlijk wel!).

Om 6 uur ’s avonds brachten we onze bagage naar het vliegveld van Ilulissat. Op het vliegveld hadden we nog 2 uur de tijd en dus gingen we een rollenspel doen van Harry Potter. Dit was erg gezellig is grappig, haha!

Toen we in het vliegtuig zaten naar Kangerlussuaq voelden we ons afgepeigerd en moe: het was fijn om weer naar huis te gaan, maar aan de andere kant was het erg vervelend, omdat het land zo mooi is. In Kangerlussuaq kregen we allemaal een beetje een heimwee gevoel, omdat dit het eerste plaatsje was waar we waren in Groenland en omdat we hier veel mooie dingen hebben beleefd. We aten nog wat in Kangerlussuaq en een kleine 2 uur later vervolgden we onze reis in een rode Boeing 757 naar Kopenhagen, daar waar een van ons (Martijn) zijn reis zou vervolgen naar Praag en de ander (Anke) met de groep naar Amsterdam zou reizen. We sliepen redelijk veel in het vliegtuig naar Kopenhagen en de nacht ging snel voorbij: na 4,5 uur vliegen was er 8,5 uur voorbijgegaan (door het tijdsverschil) en dus stonden we om 6 uur ’s ochtends op het Vliegveld in Kopenhagen!

In Kopenhagen namen we afscheid van elkaar, aangezien Martijn op het vliegveld achterbleef. Natuurlijk is afscheid nemen nooit leuk ook al kenden we elkaar maar 9 dagen: we hebben veel samen meegemaakt. We hebben 9 dagen met elkaar doorgebracht, waarvan 7 boven de poolcirkel en we hebben samen dingen gezien die ons verstand te boven gingen. Sommige dingen (zoals gletsjers en morenen) heb je ook in andere landen, echter, zijn nogal wat groter en indrukwekkender: sommige dingen zijn zelfs het grootst (zoals de ijsberg producerende gletsjer in Ilulissat). Ook hebben we veel meer dingen gezien, waardoor we gewoon een tijdje stil waren. Dit hadden we allemaal. Deze moment duurden soms een redelijk lang en we hoorden dan af en toe een “wow” en een “ooh” etc. Daarna probeer je het vaak vast te leggen op foto. We hebben nu al bijna alle foto’s bekeken op de computer en bij geen enkele foto krijg je een dergelijk overweldigend gevoel: je kunt niet zien hoe groots iets is, hoe massaal, hoe indrukwekkend. Hooguit krijg je een flashback en deze zijn dus alleen voor diegenen die het in het echt hebben gezien: als je de foto’s mooi vind, moet je zelf echt een keer naar Groenland gaan, om alles zelf mee te maken. Zelfs de geologen en geofysici hadden nog nooit zoiets gezien.

Al met al willen we dus zeggen dat we samen veel hebben gezien en meegemaakt. Hoe overdreven het ook klinkt: het waren de mooiste dagen van ons leven. Het opstijgen in Kangerlussuaq was dan ook niet fijn: we wilden blijven!

Gelukkig duurt het nog zo’n 300.000 jaar voordat de ijskap is gesmolten, zodat er tijd genoeg is om er nog een keer heen te gaan. Dit gaat zeker gebeuren.

We missen Groenland allebei heel erg en zijn er smoorverliefd op geworden. We hebben er de mooiste dingen gezien. We hebben ook een zeer leuke en gezellige tijd gehad met de begeleiding en de andere winnaars die mee waren: een leukere groep hadden we niet willen wensen.

Tot ziens in Groenland (over een paar jaar!), een land die we nu daadwerkelijk met pijn in het hart verlaten hebben,

Anke en Martijn

Tja, wat doe je dan? Loes de Vlaming dacht: “Allez, ten eersten is’t Albertooo en ten tweede: balen zeg, amai!”. Wij dachten dit tweede ook en als derde dachten we: “jeetje, zeg hé, dat kost een hoop geld hoor!”. Met neergebogen hoofdjes voeren we terug over de wateren naar de eenzame haven van Ilulissat.

Nou, en nu? Niet getreurd (maar wel een beetje), want we zitten in Groenland, daar waar zo veel te doen en te zien is! We gingen terug naar het Youth Hostel om wat versnaperingen tot ons te nemen en Bernd gaf ons een college over Disko Island, dat gedeeltelijk ontstaan is door vulkanisme. We kregen weer een hoop informatie naar ons toegegooid en omdat de informatiedichtheid zo hoog was zakte het meeste meteen weer weg. Desalniettemin (dit woord lijkt wel op het kortste Groenlandse woord ooit!) was het erg interessant. Na de lunch splitste de groep zich in drieën: groep één ging een korte wandeling maken langs de kust met Bernd en Jojanneke, groep twee ging een intensieve wandeling maken met Roel en groep drie (waar o.a. wij tot behoorden) ging een stadswandeling maken met een gids die gelukkig Engels sprak.

Samen met Sharon, Eric en Maya gingen we op zoek naar de gids, waarmee we om 3 uur een afspraak hadden gemaakt. Deze gids kwam overigens uit Denemarken en woonde alleen in de zomermaanden in Groenland (heel begrijpelijk) en was heel aardig. Ze wist heel veel te vertellen over de cultuur, plaatselijke gebruiken en lokale delicatessen  (jummie! : zeehond volgepropt met vogeltjes laten liggen rotten tot die bijna ontploft en dan is het smullen geblazen. Tevens een weetje dat we te horen kregen: Knud Rasmussen heeft hier voedselvergiftiging door opgelopen en is hierdoor in Denemarken in het ziekenhuis overleden). Je rijbewijs haal je hier door te oefenen in de auto van je ouders en je examen leg je af bij de politie (in de politie-wagen!). Heel trots zijn ze hier op hun brandweer en ook hebben ze een extra krachtcentrale: het zou anders rampzalig zijn als de eerste uit zou vallen midden in de winter, anders is er geen licht, geen water en geen warmte en dus geen leven! Ze hebben geen waterleiding, ieder huis heeft zijn eigen opslagtank die twee keer per week gevuld wordt met nieuw water door een “vulman”. Deze tank wordt verwarmd met elektriciteit, anders zou het bevriezen. Zo werd er nog meer verteld, wat erg interessant was. Klop maar een keer bij ons aan om nog meer te horen, want er werd veel gezegd en als we dit gaan overtypen, dan wordt het blog veel te lang. Een andere optie is om zelf een keer naar Groenland te gaan natuurlijk!

Eenmaal “thuis” gekomen gingen we op onze kamer zitten en plotseling verscheen een heel vrolijke Jojanneke in de deuropening. Ze vertelde blij dat haar groepje (met Bernd en Loes) walvissen had gezien! De twee walvissen zwommen ver weg en later die heel dichtbij! De wandelgroep stond haast huilend aan de kant vol emotie. Gelukkig heeft Bernd de mooiste momenten voor het nageslacht gefilmd. Natuurlijk moesten wij ook huilen, maar dan van jaloezie (en afgunst): wij wilden ze ook zien!! Dat was wel een beetje jammer voor ons, maar hopelijk zien we ze morgen, want dan gaan we met de boot tussen de ijsbergen!

Tot slot (om de blog niet te lang te maken) gingen we eten in het hele dure, luxe en chique restaurant Hvide Falk. Daar aten we een heerlijk Groenlands buffet met walvis, zeehond, muskusos, heilbot, rendier, zalm, sushi, kaviaar, chocoladetaart, pudding, kaas, brood en heerlijke dure witte en rode wijn. Op het einde (na het toetje) werden nog wat emotionele woorden gesproken over de excursie: wat hebben we het leuk gehad met elkaar. Morgen is de laatste dag en we weten nu al dat we met pijn in ons hart het land gaan verlaten. We komen hier waarschijnlijk nooit meer terug en het is zo mooi hier: de landschappen zijn zo uniek en groots, de Groenlandse mensen waren zo mooi en aardig en de reis zelf was ook erg indrukwekkend en intensief. Zoveel in 9 dagen hebben we nog nooit in ons leven meegemaakt. Al die indrukken. Al die emotie. Al die gezelligheid.

Tot morgen, de laatste dag al … (…snik…) …

Anke en Martijn

Toen net iedereen klaar was om weg te gaan begon het weer te gieten! Dat was erg balen natuurlijk! Maar daardoor hadden we onze regenkleding tenminste niet voor niets meegenomen. Helemaal waterdicht gingen we toen richting de kust waar de schitterende ijsbergen al op ons lagen te wachten. We volgden voor ongeveer 3 uur de blauwe route langs de kust. Onderweg moesten we gladde en steile hellingen trotseren maar dat was op een enkele glijpartij wel goed te doen. Tijdens een korte stop gooiden Bernd en Willem-Jan stenen richting het ijs! Sharon, Maya en Loes gingen na ongeveer een uur al weer terug naar het hostel omdat het heel slecht weer was (kou, wind en regen) en te moe waren om verder te wandelen. Met een select gezelschap liepen we dus nog een paar uur verder. De tocht was echt weer adembenemend! We zagen hele grote ijsschotsen en hoorden de hele tijd een soort donder klinken. Onze eerste reactie was: onweer! Maar in plaats van onweer kwam dit geluid van het ijs dat aan het breken was.  Dat was erg indrukwekkend en ook haast beangstigend! We werden er helemaal stil van. Ondertussen bleef het maar doorregenen en om het niet koud te krijgen liepen we weer op een rustig tempo weer door.

Om ongeveer 12:00 uur zagen we weer de eerste huisjes van Ilulissat. Op weg naar het hostel liepen we langs allemaal sledehonden. Plotseling ging (om te testen) even het brandalarm af en de honden begonnen plotseling allemaal te huilen! Haha, dat was echt heel maf! Het duurde zo’n 10-15 minuten voordat ze weer een beetje gekalmeerd waren!

Nadat we in de Youth Hostel waren aangekomen en weer een beetje waren opgefrist, liepen we om een uur of 15:00 naar het postkantoortje om een aantal ansichtkaarten te versturen. Het weer was nog steeds koud en nat. Vervolgens gingen we met zijn allen naar het museum. Dit was geplaatst in het geboortehuis van Knud Rasmussen. Het was een heel schattig museumpje met een souvenirwinkeltje erin. In het museum was van alles te zien: oude kleding, gebruiksvoorwerpen, gebruiken, oude winkelspullen, uitleg over de omgeving, een film over de Inuits (een hele oude zwartwit film: Paolo’s Wedding), gespannen zeehondenhuiden en nog veel meer!  Met Loes gingen we nog even (alweer!) het plaatsje in. Loes kocht een tas die ze al heel lang wilde en enkel in Londen had gezien en al jaren niet in België (en hier hadden ze hem wel!). Anke kocht een paar hele mooie schoenen in de supermarkt en Martijn tikte nog twee Groenland shirts op de kop!

Door het slechte weer waren we niet de hele dag aan de wandel en dus werd het een beetje een doen-wat-je-wil-doen-dag en dat is ook wel even leuk op z’n tijd, zo zie je veel van Ilulissat en de winkeltjes en hoe de mensen daar leven. ‘S avonds aten we tako’s met rijst en een bonenmixje. Dat was erg lekker! Na de maaltijd deden we nog een paar kaartspelletjes met z’n allen.

Morgen wordt een zeer spectaculaire dag, want dan gaan we we met de boot weg! Waar naar toe? Naar Disko Island! Wat we daar gaan doen? Lees het in ons volgende blog! Bedankt voor het lezen en tot morgen!

Groeten uit een land waarop we verliefd zijn geworden!
Anke en Martijn

Vandaag is het een extra bijzondere dag: we gaan naar een plaatsje 200 km noordelijker, waar het veel kouder is, namelijk Ilulissat. Dit plaatje schijnt veel meer toeristisch te zijn dan Kangerlussuaq en is tevens groter: er zijn 4470 inwoners en 6000 sledehonden!

Om 7:30 uur gingen we ongeveer ons bed uit ontbeten we en maakten ons klaar voor de binnenlandse vlucht naar Ilulissat. Om 8:20 uur zaten we in het kleine rode Greenland Air vliegtuigje! Het was erg leuk en iedereen wilde bij het raam zitten: de plekken waar je zit waren niet gepland, dus wie het eerst wie het eerst maalt. Met een ruig elleboog gevecht had bijna iedereen een plekje bij het raam! En dit was maar goed ook, want het uitzicht was weer schitterend, alleen was het wat bewolkt de halve vlucht. Na het vliegen over mooie landschappen (waarvan we al veel hebben gezien deze excursie!) landden we in Ilulissat. Daar werden we met twee busjes naar het Youth Hostel gebracht. We reden langs mooie gekleurde huisjes. Het dorp was duidelijk groter dan Kangerlussuaq en het was erg mooi. Alweer: nog nooit zoiets gezien.

Na de kamers te hebben ingericht met de nodige bagage gingen we even het stadje in om geld te pinnen (voor het eerst!) en om wat souveniertjes te kopen. We liepen door het stadje en zagen een mooi klein idyllisch kerkje. Bij de kust aangekomen konden we mooie ijsbergen zien drijven in de zee. Later gingen we wandelen naar Semermiut (dit is aan de kust en 3500 jaar geleden leefden daar mensen in kleine huisjes op het veen. De restanten van de huisjes waren nog te zien). Voordat we daar aankwamen liepen we door Ilulissat langs huizen en later langs sledehonden gebieden die in en vooral om Ilulissat liggen. De honden liggen aan de lijn en sommigen lopen los: ze hebben niets te doen in de zomer. Toen we aankwamen bij Semermiut konden we grote ijsbergen zien drijven in de verte in het water! Deze waren echt heel groot en zo mooi! We liepen door het bergachtige landschap en klauterden omhoog voor een ultiem uitzicht over de ijsbergen: deze grote blijven vast zitten aan de bodem door morenen onder water, toen er nog een gletsjer was. Dit hele gebied hoort bij het werelderfgoed sinds 2004 (Unesco). We beschrijven niet verder wat we zagen, dit kun je beter zelf op de foto’s zien. We hebben net nog even de foto’s bekeken maar geen enkele weerspiegelt aan de indrukwekkende en overweldigende situatie (de woorden indrukwekkend, overweldigend, schitterend, prachtig etc zullen nog vaak vallen, alvast onze excuses, het is hier gewoon veel te mooi!!).

Bovenop de “berg” aan de kust hadden we een kei schoon uitzicht (zoals onze Noord Brabantse deerne Sharon zal zeggen)! Het was zeer plezant (zoals onze Vlaamse vrouwe Loes zal zeggen). Wij zeggen gewoon dat er geen woorden voor zijn. Bovenop de berg kregen we een plotse ingeving om voor de idyllische achtergrond een fotoshoot te houden met Willem-Jan, Bernd en Jojanneke (de begeleiders), die dol enthousiast mee wilden werken met ons en daarom de leukste poses voor ons aannamen en een fotomodellen in Groenland speelden! Dit was ontzettend grappig (zie foto’s!! aanrader! haha!). Maar dit kunnen we natuurlijk niet de hele dag doen als je in Groenland bent en daarom gingen we gestaag verder naar mooie plekjes langs de kust.

Op de terugweg zijn we de plaatselijke supermarkt in geweest! Deze winkel was best groot en ze hadden er alles van kleding en make up, tot voeding en plasma tv’s! Erg bijzonder… het plaatsje is ook niet voor niets toeristisch. Het landschap erom heen is dit gelukkig iets minder: tijdens het wandelen kom je zo goed als niemand tegen.

’s Avonds gingen we met z’n allen zelfgemaakte macaroni eten in het Youth Hostel. Dit was erg gezellig en erg lekker! Daarna gingen we even met z’n allen de straten onveilig maken in Ilulissat. Aangekomen bij een café (9 uur ’s avonds) bleek deze al gesloten te zijn! Daarom vervolgden we onze kroegentocht. We liepen teleurgesteld verder langs de kust en we kwamen daar een zeer lief klein Groenlands meisje tegen. Sharon vroeg of we foto’s mochten maken en zo begon de fotoshoot. De moeder vond het erg leuk en ze was trots op haar dochtertje, omdat wij haar zo lief en mooi vonden! We vroegen haar haar adres en deze gaf ze (ze sprak brakkig Engels). Zie de foto’s om haar te zien. Leuk om een contactpersoon te hebben in Groenland en we zijn van plan de foto’s naar haar toe te sturen. We liepen verder en kwamen op een gegeven moment een weggestopte pub tegen. Eenmaal binnen sloeg de gezelligheid en de dranklucht ons om de oren: 3 dronken Groenlanders zaten ons op te wachten en ze begroeten ons en vroegen waar we vandaan kwamen. We dronken wat (bier/sinas/smirnoff) en daar kletsten we lekker wat van ons af onder het gezang van een stel dronken Groenlandse personen, haha (zie video)!

Het was weer een zeer geslaagde dag en we gingen vermoeid naar bed: we zijn weer in een nieuw omgeving van Groenland beland en we kunnen niet wachten wat de volgende dag ons zal brengen.

Groeten uit het mooie Groenland! Tot morgen!
Anke en Martijn

We werden weer wakker rond 7 uur en na het ontbijt werden we met twee busjes weggebracht naar de andere kant van de rivier (smeltwater) van Kangerlussuaq. We reden de bergen op en we werden daar op de top gedropt (8 uur ’s ochtends). Nu moesten maar hopen dat onze voeten ons konden dragen over de wilde gronden! We keken uit over een schitterend smeltwatermeer is het dal. We liepen verder richting het meer. Deze heette letterlijk vertaald “Het Zoute Meer”. We liepen verder en verder en verder en kwamen lang mooie bergen, meren, stenen, planten en dieren. Zo liepen we op een gegeven moment enkele muskusossen tegen het lijf! Die liepen daar gewoon lekker te grazen en we schrokken er wel een beetje van! Er was ook een klein muskusosje bij en was daadwerkelijk een wonderlijk gezicht: van die langharige beesten met die naar beneden gekrulde horens. Ze zien er een beetje duf en sloom uit, maar als ze bang worden, kunnen ze met 30 km/u achter je aan rennen bergopwaarts! Na veel foto’s maken gingen we verder richting de granaten: dit zijn kleine ronde rode stenen die gevormd zijn onder hoge druk en die zitten in sommige rotsen daar. Bernd hakte er wat uit en er lagen ook heel wat los: die nemen we mee! We kregen natuurlijk ook nu weer veel uitleg over gesteenten daar. Bernd, Roel en wij twee liepen nog een extra stuk de berg op voor extra mooi uitzicht. Het was erg vermoeiend omdat er nergens paden waren, maar het loonde: het uitzicht was subliem! Wat ontzettend indrukwekkend zeg! Vervolgens liepen we terug naar een meer en liepen we verder en verder en verder langs andere meren en door dalen. We zagen heel veel botten en overblijfselen van rendieren liggen en we roken ondertussen heerlijke geuren van een plant (de soort plant weten we niet meer, maar dat bloggen we nog wel). Uiteindelijk kwamen we bij een groot meer en daar zagen we een poolvosje! Hij was erg klein en grijs/bruinig. Het was een mooi gezicht hoe hij nonchalant in het water aan de oever zat. Na vele uren lopen en na vele verwonderingen kwamen we bij het einde van het meer en daar werden we opgehaald door twee andere busjes (4 uur ’s middags). We waren dus de hele dag aan de wandel en dit was erg vermoeiend, maar wel erg mooi! Al met al was het weer ook nu weer erg mooi, alleen de wind was af en toe erg koud. Vandaar dat een winddichte jas geen overbodige luxe was.

Na lekker te hebben gedouchet gingen we lekker zitten chips eten met lekker drinken erbij op de binnenplaats van het Hostel. Daarna gingen we met een bus vol mensen naar het Restaurant Roklubben. We hadden erge honger van het wandelen! We aten deze avond rendier stoofpot met een heerlijke aardappelpuree en bietjes! Ook rendier is heerlijk en lekkerder dan muskusos.

Het was een ontzettend mooie dag en tevens onze laatste dag in Kangerlussuaq: morgenvroeg gaan we met een klein vliegtuigje naar Ilulissat. We hebben er al wat over gelezen en gehoord en gezien en het ziet er veel belovend uit!

Tot in Ilulissat!
Anke en Martijn

De wekker ging om 7:00. Om 7:30 konden we lekker ontbijten in de gemeenschappelijke ruimte: wit en bruin roggebrood met kaas of jam! Daarna gingen we wandelen naar een brug om daar de smeltwater rivier te bekijken en de gesteenten ernaast. We kregen daar ook een uitleg van Bernd en Roel over het gebied. Dat was natuurlijk erg interessant! Maar ook niet altijd goed te volgen: het is allemaal erg gewikkeld. Net als over al het gesteente dat de aardwetenschappers tegenkomen wordt er gepraat over de oudheid ervan, de herkomst, waarom het er zo uitziet: de kleur, de vorm, de strepen (van het ijs dat er lang geleden langs schuurde) etc etc. Alles schijnt samen te hangen en als Bernd iets heeft uitgelegd vult Roel nog meer ingewikkelde materie toe aan het verhaal en andersom ook. Jojanneke vertelt ook het hoognodige en samen met Willem-Jan is een kwartet gevormd die een enorme informatiedichtheid naar je toe gooit. Omdat het toch heel ingewikkeld en interessant klinkt ga je je ook steeds meer verwonderen over de omgeving: je krijgt er echt waardering voor. Zo’n gevoel heb je niet vaak bij een landschap, naast dat het “mooi” is. Al die processen die samenhangen in een voor ons niet te volgen wijze die er voor zorgen dat het er zo uit ziet zoals het er nu uit ziet, is misschien wel de kern van deze waardering. Het smeltwater stroomde ontzettend snel vanaf de ijskap en de gletsjers naar de zee. Met grof geweld probeerde het water de weg naar beneden te vinden en zo sloeg het hard tegen we wanden van de soort trechter aan. Ook hier was het uitzicht weer prachtig en betoverend. We wandelden gevaarlijk over de stenen natuur muur langs de afgrond: als we vielen kwamen we uit in zee en daar zitten zo voordelen maar vooral nadelen aan. Toen Bernd klaar was met stenen te vernachelen met zijn geologenhamer, liepen we verder richting de ijskap! Na een paar uurtjes wandelen en een lunch (bestaande uit het gebruikelijke: wit en bruin roggebrood met pasta, kaas, jam of eiersalade!) kwam een grote witte 4-wheel drive terreinwagen ons ophalen om ons naar de ijskap te brengen. De tocht was echt super mooi! We werden helemaal door elkaar geschud maar dat was juist erg leuk! Foto’s maken was wel erg lastig door het geschud maar gelukkig stopte de chauffeur bij elk mooi uitzicht of speciale (toeristische) plekjes. Zo kwamen we onder andere langs een neergestort Amerikaans vliegtuig. In 1969 sprongen daar mensen uit omdat ze geen plek konden vinden om te landen en dat vinden vliegtuigen niet leuk.

We kwamen onderweg bij het begin van de ijskap en de morenen (grijs/zwarte stukken die voor ca. 80% bestaan uit ijs van binnen. Het is gesteente dat is weggedrukt door de ijskap, zo heb je o.a. zij- en eind morenen). Dit was gewoon te indrukwekkend om te beschrijven en we waren er nog niet eens op aan het wandelen. De kap was erg hoog, zoals je op de foto kan zien, en het leek net alsof het ieder moment kon afbreken. Het afbreken van de ijskap zie je wel eens op tv als argument voor opwarming van de aarde. Echter, het afbreken is erg normaal, dus de voorspellingen dat het ijs over 30 jaar weg zou zijn is zeer onrealistisch. Het ijs wordt steeds hoger naarmate je verder Groenland intrekt (het hoogste punt ligt ergens midden-oosten van Groenland). In het midden drukt het ijs het land dan ook erg diep naar benenen en is zelfs al onder de zeespiegel. Omdat het ijs langzaam wegvloeit naar de zijkanten door de druk, brokkelt er veel af en zo krijg je ijsbergen in zee. Als de dunnere laag is geweest komen een keer de dikkere/hogere stukken ijs en dan heb je een grote bijdrage aan de zeespiegelstijging. Nu zijn andere gletsjers in de wereld een groot probleem en hoef je je nog niet druk te maken over Groenland. Er is nog veel te vertellen over de ijskap en dit is erg ingewikkeld, dus we laten het hier maar bij (ook omdat we het zelf niet goed snappen en omdat de informatie die we net hebben verstrekt ook niet 100% zou kunnen kloppen: dat krijg je als dingen worden doorverteld, terwijl er zo veel te zien valt). Maar we waren gebleven bij de tocht naar de ijskap, dus laten we daar maar verder gaan!

Na een paar uur rijden zagen we dan voor het eerst (van dichtbij) de ijskap! En dan konden we dan eindelijk een eerste stap zetten op het ijs! We liepen erheen over de morenen en de afgrond was recht naar beneden, 100m diep: erg gevaarlijk, maar we leven nog. Al snel werd het best wel koud dus de winterkleren konden eindelijk gebruikt worden. Zo hadden we een shirt aan, met een trui een vest en een jas eroverheen gecombineerd met een muts, sjaal en handschoenen! We hadden ongeveer 45 minuten om over het ijs te lopen. Dit was, alweer, te raar en indrukwekkend om te kunnen beschrijven: het ijs reikt tot in de oneindigheid. Om even informatief te zijn, hier een leuk weetje (ja leuk!). De lucht op het ijs wordt koud (omdat het ijs kouder is dan het ijs, dus gaat de warmte uit het ijs in het ijs). Koude lucht wil naar beneden en dus glijdt het erg hard langs de hellingen naar beneden. In andere ski gebergten heb je dit ook, zoals sommigen ongetwijfeld weten, maar in Groenland is het toch anders (leuk: uitzonderingen!). Omdat Groenland zo ongelofelijk groot is, waait er veel wind van het midden naar de kusten. Doordat dit zo groot is heeft de draaiing van de aarde er vat op: de wind valt niet recht vanuit het oosten, maar is een slag naar het noorden gericht. Dit merkten we en dat was natuurlijk helemaal gaaf om mee te maken. We kregen ook ontzettend dorst, dus vulden we onze bidons met het smeltwater dat in kleine riviertjes (mooi!) naar beneden sijpelde. Dit water was 0 graden C! Echt smeltwater dus!

Rond een uur of 17:00 stapten we weer in de wagen om naar een picknickplek te rijden waar we dan met z’n allen gingen barbecuen. De chauffeur maakte de barbecue klaar en ondertussen liepen wij naar een waterval die daar in de buurt was. Het uitzicht was erg mooi (alweer). Het eten was heel lekker. We konden kiezen uit muskusos, schaap en worst. Verder waren er ook 2 soorten salade en Deense frisdrank, koffie en thee. We zaten in de zon achter een windscherm dus het was heerlijk om daar te zitten. Ondertussen zagen we ook nog een paar dieren rennen. Rendieren om precies te zijn. De telelenzen konden dus weer uit de tas.

De tocht terug naar het hostel was ook weer ontzettend mooi. De zon scheen prachtig over de vele meertjes en heuvels.
Op Old Camp aangekomen was het opschieten geblazen om als eerst onder de douche te kunnen. Al snel gingen we lekker slapen om de volgende morgen weer fit te kunnen zijn voor een lange wandeling die gepland staat.

Het was echt een super mooie dag die we niet snel meer zullen vergeten!
Morgen is er weer een mooie dag en we kunnen niet wachten!

Takuss!
Martijn en Anke

De vlucht was in een woord adembenemend. Niet alleen zaten er allemaal Groenlanders om je heen om je alvast een Groenland-gevoel te geven, ook het uitzicht was prachtig. Kopenhagen van boven, de zee, de eilandjes en de wolken natuurlijk. Ook kwamen we na ongeveer 2 uur boven IJsland te vliegen en dit was een van de hoogtepunten van de vlucht. Gelukkig hebben we overal foto’s van, want omschrijven kun je ze niet: alleen de schrijver raakt compleet in extase bij het schrijven van zijn/haar eigen woorden over een mooie belevenis. Zie ook de foto van het uitzicht boven Groenland: eerst zagen we een berg die boven de wolken uit kwam (oostkust) en later (vlak voor de landing) daadwerkelijk betoverende landschappen van grootse sneeuwvlakten met prachtige meren van smeltwater en grijze geplooide landmassa’s (westkust). In het vliegtuig kregen we een overheerlijke maaltijd en konden we drinken en drank bestellen. Ze bleven ons maar voeren en er kwamen steeds weer mandjes met lekkernijen langs. Na veel foto’s te hebben gemaakt uit het raampje (ja: we zaten weer bij het raam!!!) kregen we de melding dat we gingen landen. Gordels om en daar gingen we. Een scherpe 180 graden bocht later waren we geland. En ook al is het ons nog niet doorgedrongen, we schrijven het wel even op voor de goedgelovige mensen: we zijn in Groenland!!! Foto’s maken, genieten, kijken, ruiken! Het was redelijk warm (12 graden C) en de zon scheen en er was een mooie blauwe lucht.

Het vliegveld is in Kangerlussuaq. Vanuit deze plek verplaatsen mensen zich naar andere delen in de wijdverspreide omgeving van zuidwest Groenland. Daarom zaten er ook zoveel mensen in het vliegtuig (er waren echter niet veel toeristen, maar enkele). Gelukkig merkten we al snel niet veel meer van de grote mensendichtheid: we komen hier tenslotte voor oergebieden zonder beschaving en zonder wc’s. We gingen met een hele oude Franse gele schoolbus naar ons hostel: Old Camp en daar werd het oergevoel een beetje van ons afgespoeld: er waren wel wc’s, douches en slaapkamers met elektriciteit en keukentje. Maar we klagen niet: dit heeft ook veel voordelen!! Om toch het oergevoel er toch een beetje in te slaan gingen we met de club de bergen in. Halverwege konden we al de ijskap zien! Nu hadden we pas echt het Groenland gevoel. De zon scheen heerlijk en de wind was koud. Prima wandelweer: eventjes omhoog rennen en vervolgens afkoelen staande met de handen uitgestrekt en de wind door je haren. We gingen lekker zitten eten (brood) en het uitzicht was ook erg mooi, want naast de ijskap zagen we ook in de verste verte een stuk of 5 muskusossen! We vervolgden de reis verder omhoog en al snel kregen mede wandelaars problemen met de ondergrond: ze glipten weg, vielen en klaagden. Maar dit hoort er allemaal bij en we (Anke en Martijn) gingen alvast vooruit met als doel als eerste de top te bereiken. Dit lukte en we kwamen in een klein dalletje met een idyllisch blauw meertje. We draaiden ons om en zagen de ijskap nu nog beter en groter: er zijn geen woorden om het landschap te beschrijven. Je hebt het nog nooit gezien (wij niet in ieder geval) en dan zie je een gigantische ijskap achter mooie ruige bergen met rivieren en gletsjers ertussen. We liepen door het dal op de top van de berg en aanschouwden zo een schitterend sprookjesachtige, kleurrijke omgeving. Later kwamen we weer een meertje tegen (zie de foto) en vervolgens liepen we terug naar beneden. Onderweg konden we nog een poolvos spotten!

Terug in de hostel gingen we om de beurt lekker douchen en ons opfrissen. Sommigen van ons hadden al een rood gezicht, omdat de zon voortdurend schijnt, er geen wolken zijn en omdat de zon zo laag hangt: zo schijnt hij altijd recht in je gezicht! Om 7 uur gingen we naar het restaurant Roklubben. Het restaurant lag enkele minuten van de hostel en we gingen erheen met de gele bus, vergezeld door een clubje oudere en gezellige Deense echtparen. Onderweg zagen we mooie smeltwater stromingen en mooie berglandschappen. Aangekomen bij het restaurant zagen we een schitterend groot meer omringd door gebergte. We aten die avond verse muskusos en het was heel erg lekker. We waren heel erg moe: het was toen 9 uur ’s avonds (dus dat is 21-6+4 (tijdsverschil) =19 uur wakker en de dag is nog niet voorbij). Dus nu maar even snel het blog afronden voor vandaag, want morgen is er weer een vroege dag en nu kunnen we lekker naar bed (ca. 10:30 pm).

Het was een geweldige dag waarvan we nooit hadden durven dromen.

Tot op de ijskap!
Anke en Martijn

Dit deden we tot ca. 16:00 en dit waren zenuwslopende uren waarin we overtuigd waren ALLES te zijn vergeten. Wij waren dan ook redelijk blij toen de broer van Anke ons eindelijk met de auto kwam ophalen om ons naar Schiphol te brengen.

Op het vliegveld aangekomen zagen we wat aardwetenschappers rondstruinen met wat enthousiaste jongelui eromheen. Daar moeten we zijn! Gevonden! Tot nu toe verliep alles vlekkeloos. Na het inchecken gingen we nog even met z’n allen uit eten op het vliegveld. Anke en Martijn namen een pizza van een echte Italiaan! :-). Tijdens de maaltijd hebben lekker gekletst met de mede-excursiegangers en het was erg gezellig! Zo gingen we met een volle maag het vliegtuig in (ca. 20:15). Dit was Martijns eerste vlucht, gelukkig maar dat Anke veel vliegtuig ervaring had! Daar zaten we dan in een vliegtuig naar Kopenhagen! Onderweg hadden we mooi zicht op landschappen en wolken: echt heel mooi. De vlucht duurde ongeveer een uur en het was zo voorbij. We hadden wel het idee dat de piloot erg onregelmatig vloog. Maar we hebben het overleefd: we kwamen aan in Kopenhagen om ca. 21:15. Het vliegveld was erg mooi. Toen ging iedereen z’n bagage van de band zoeken en vertrokken we met de metro vanaf het vliegveld naar een station ergens in de stad. We vervolgden onze reis te voet naar het hotel. En daar zitten we nu te typen met de MacBook op een heel klein tafeltje te typen in de CabInn. Ze hebben hier gelukkig draadloos internet, maar deze luxe zal morgen als sneeuw voor de zon verdwijnen.

We hebben op dit moment niet veel zinnigere dingen te melden: we zijn erg moe en gaan nu naar bed. Morgen hebben we waarschijnlijk meer de vertellen: hopelijk kunnen we wat sturen als er tenminste internet aanwezig is…

Groeten uit Denemarken!
Anke en Martijn

We gaan met het vliegtuig (Scandinavian Airlines) vanaf Schiphol naar Kopenhagen, waar we een nachtje blijven slapen. Vervolgens gaan we met Greenland Air een vier en een half uur durende vlucht meemaken naar het westen van Groenland! De bedoeling is dat we aankomen in Kangerlussuaq. Daarna gaan we van alles meemaken wat we nooit zouden durven dromen, maar dat vertellen we gedurende de reis, mits er internet en tijd aanwezig is. Dus hou het blog in de gaten

We hebben al heel wat ingepakt, aangezien het er op het ijs koud kan zijn. Gelukkig is het er overdag niet eens zo heel koud, in Kangerlussuaq is het op dit moment 16 graden C! ’s Nachts wordt het eens stuk kouder en hopelijk maken we geen hele koude winden vanuit de Noordpool mee. We gaan ook naar plekken waar het kouder is, maar dat vertellen we allemaal nog wel. Zo hebben we truien mee, T-shirts voor eronder (meerdere lagen isoleren goed!), winterbroek, spijkerbroek, ondergoed, iPod (voor in het vliegtuig), muts, sjaal, handschoenen, bergschoenen klasse B, wandelsokken, paspoort, portemonnee, mobiele telefoon, klamboe, antimuggen-spray, laptop (om het blog bij te houden en om foto’s op te zetten als de geheugenkaart vol zit), slaapzak en ga zo maar door (de begeleiders hebben nog meer spullen mee: zij zijn de professionals, wij hebben dit nog nooit meegemaakt!). Spannend en erg leuk!. In de handbagage hebben we natuurlijk de camera’s om alles vast te leggen. We proberen te filmen met een kleine digitale camera en met de webcam in de MacBook, in de hoop dat jullie kunnen genieten van de reis en wij kunnen nagenieten op onze oude dag

De reis duurt in totaal negen dagen. We proberen er het beste van te maken en natuurlijk is de reis erheen op zich al een hele belevenis! In Groenland is het vier uur vroeger dan in Nederland, daarom lijkt het alsof de reis een half uur duurt!

We houden jullie op de hoogte en hopelijk vinden jullie het interessant en leuk! Wij hebben er in ieder geval ontzettend veel zin in!

Tot in Groenland!
Anke en Martijn