IJsbeer Knut (4) overleden
IJsbeer Knut is op vierjarige leeftijd overleden. Uit voorlopig onderzoek blijkt dat het dier aan de gevolgen van een hersenaandoening is bezweken.
Goed, IJsbeer Knut is nooit op de Noordpool geweest. Toch hebben we het dier op deze site geregeld voor het voetlicht gebracht. Knut werd geboren toen het Pooljaar van start ging en werd ongevraagd toch een beetje het uithangbord voor de toenemende belangstelling voor het poolonderzoek. We meldden vol trots dat ook Knut was gaan bloggen en ook toen zijn verzorger overleed, was dat nieuws voor ons. Knut bleek gedurende zijn korte leven een goudmijn voor de dierentuin van Berlijn. Dagelijk verdrongen zijn fans zich voor zijn verblijf, en gingen de Knut-knuffels als warme broodjes over de toonbank. Er verscheen zelfs een film over de ijsbeer.
Inmiddels is de discussie over Knut in volle gang. De dierenactivisten van Peta (People for the Ethical Treatment of Animals) zeggen dat het diertje, nadat het door de moeder direct was verstoten, meteen had moeten worden afgemaakt.
Een amateur filmde de laatste stappen van de ijsbeer (niet voor tere zielen). Bezoekers van de dierentuin zijn bezig met een inzameling voor een standbeeld voor Knut.
Uren vermaak met Poolnachtquiz
De Poolnacht in Groningen zit er op en mag gerust een succes genoemd worden. Op de valreep kregen we nog een fijne webquiz uit het hoge noorden. Leuke vragen, mooie bouwplaten, toffe moppen en meer! Kortom, urenlang vermaak op de site van de Poolnacht webquiz!
Een LSD trip kan niet veel meer met je doen
Een LSD trip kan niet veel meer met je doen dan een dag Sphagnum mostranssect lopen met Daan Blok. Denk ik. Na acht uur systematisch de tundra afstruinen kon ik alleen nog in symmetrische mospatronen denken en stond mijn blik op oneindiger dan de uitgestrektheid van het landschap.
Daan was er op zijn manier niet veel beter aan toe na een dag schaduw meten met zijn SUNSCAN apparaat. Ik zou graag aan de wereld willen uitleggen dat je in je leven niets meer hoeft te doen dan op de grond zitten en naar mos staren. Dat is mooi genoeg om een leven mee te vullen. Ik zou graag het gemeentebestuur van Amsterdam willen bestoken met petities om tundra aan te leggen in de Kinkerstraat. Ik zie iedereen op straat naar beneden staren, naar de saaie stoep en die ene verlaten hondendrol. In Siberie is de grond waarop je loopt fascinerend, mos in alle kleuren, symmetrische patronen en iedere meter anders. Naar beneden staren maakt je blij, om je heen staren duizelig, met alleen de horizon aan alle kanten om je heen. In Siberie is alles beter.
Waarschijnlijk lijd ik aan melancholie. In Siberie was niet alles beter. In Siberie toiletteerde ik op een volgescheten dieselvat met zicht op de grote bolussen van Daan Blok et al. In Siberie at ik beschimmeld brood met mayonaise als ontbijt en snoof ik formaldehyde tegen de muggen. In Siberie was niet alles beter. Maar het mos is er prachtig.
Te land, ter zee en boven de wolken
eva_en_ellen_op_veldwerk_september_2010
Omdat Eva (‘de hete adem van het veen’) al weken binnen zat te wachten tot haar springstaarten uit de bodemmonsters tevoorschijn kwamen en Ellen (‘mossen of bossen’) het razend druk had met veldwerk dat was blijven liggen door haar knieproblemen, besloten ze samen op expeditie te gaan en de laatste proefvlakken voor Ellens nieuwe experiment te zoeken. ‘Te land, ter zee en in de lucht’ belandden ze al gauw boven de wolken. Dit leverde niet alleen veel mooie plaatjes op maar ook een duistere overpeinzing over lichtende nachtwolken* en andere hemelverschijnselen.
* Lichtende nachtwolken: witte, geel-oranje of lichtblauwe wolken die voorkomen op 75-85 km hoogte en na zonsondergang nog een tijd zonlicht weerkaatsen. De wolkenslierten hebben een ribbel- of vezelstructuur en sterren blijven er doorheen zichtbaar. Ze zijn vrij zeldzaam en komen onregelmatig voor. Hun ontstaan houdt verband met talrijke uiterst kleine deeltjes in de bovenste lagen van de atmosfeer, samen met waterdamp en temperaturen tussen -90 en -145°C. Op de deeltjes zet zich dan een laagje ijs af waarop het zonlicht weerkaatst. Bron en meer informatie: www.wolkenatlas.nl.
Appels, hondenvoer en Michael Jackson
De eerste dagen heb ik het dorp verkend en kennis gemaakt met wat mensen. Buiten het dorp ben ik niet maar geweest. Er is altijd wel een risico dat je een ijsbeer tegen het lijf loopt, en die zijn niet zo lief en schattig als het soms lijkt op tv. Zo’n enorm dier wil je niet tegenkomen zonder geweer, en die had ik niet. Laat staan dat ik met ermee om kan gaan. Voor het kennismaken met een toch wel opvallend persoon hoefde ik het guesthouse nog niet eens uit.
Want waar veel mensen graag weg willen uit het dorp naar de grote wereld, is de Canadese Jennifer het tegendeel.
Ze kwam een aantal jaren geleden en werd eerst verliefd op Itt en de Groenlandse natuur. Daarna werd ze verliefd op een Britse man die daar woont, en toen wilde natuurlijk helemaal niet meer weg. Samen met haar vriend heeft ze een span honden voor sledetochten in de winter, en ze runt het guesthouse. Ze maakt schoon, regelt het vervoer van de bagage en staat altijd klaar voor de gasten. En ze is ook altijd in voor een praatje. Over hoe het is om hier te wonen. Dat je hier geen last hebt van die constante nieuwsstroom. (Het nieuws over Michael Jacksons dood druppelde drie weken na dato binnen.) Dat het een hemel voor hondenliefhebbers is. Maar ook hoe moeilijk het is om hier je hoofd financieel boven water te houden. Het leven is duur in Itt. Een appel in de winter kost bijvoorbeeld 25 Deense kronen (iets meer dan €3,30). Dat is te wijten aan het feit dat alles moet ingevoerd worden per schip en dat kan alleen in de zomermaanden als de baai ijsvrij is. Dat houdt ook in dat Jennifer en haar vriend voor hun zestien honden al het hondenvoer voor de winter op moeten slaan. Het is niet verwonderlijk dat de Groenlanders vaak zeehonden schieten als voer voor hun honden. Maar ondanks het dure leven daar, heeft Jennifer haar hart verpand aan Itt en wil ze nooit meer weg.