De voornaamste reden waarom we dit jaar weer in Zackenberg, Noordoost-Groenland zijn, is om te bestuderen waarom in sommige gevallen een paartje drieteenstrandlopers samen een nestje bebroedt en waarom in andere gevallen het mannetje of het vrouwtje in zijn of haar eentje voor deze taak staat. De alleenstaande vogels hebben een veel moeilijkere klus te volbrengen. Ze kunnen waarschijnlijk niet even de eieren verlaten om wat insecten of spinnen te eten, omdat de eitjes dan afkoelen. Hoe volbrengen de vogels deze taak? Steeds snel even het nestje verlaten en in de buurt iets bij elkaar scharrelen om gauw weer terug te gaan naar het nest?

Omdat het vrijwel ondoenlijk en waarschijnlijk best saai is om 24 uur per dag het broedgedrag van drietenen te observeren, gebruiken we dataloggers die automatisch elke minuut registreren of en welke vogel op het nestje zit te broeden. Met de tien dataloggers die we hebben aangeschaft hopen we vijf nesten van alleenstaande vogels en van vijf paartjes te bestuderen.

Inmiddels zijn de eerste vogels begonnen met broeden en zijn we er in geslaagd twee vroege legsels te vinden en de aanwezige vogels te vangen en voorzien van een transpondertje. Dat is een staafje van een halve centimeter lang, dat op een pootring van de vogels geplakt wordt en dat door een ronde antenne geregistreerd wordt. De ronde antenne ligt rondom het nestkuiltje op de grond en is met een kabel verbonden met de datalogger. Die staat 4 meter van het nest in een waterdicht kastje met de elektronica en de accu. Om te voorkomen dat de opvallend witte kastjes poolvossen aantrekken, die wel een strandlopereitje lusten, worden ze half ingegraven in de grond of bedekt met stenen.

In het veldstation hielden de Denen een weddenschap over wanneer we de eerste drieteen op het nest zouden vangen. Een poolvosonderzoekster, Ditte Hendrichsen, had het met 15 juni bij het rechte eind en vandaar dat we het mannetje drieteen naar haar vernoemd hebben: Dittrich. De vogel bij het tweede nest dat we vonden was een drieste en werd daarom Dries genoemd. Zijn tammere vrouwtje heet Dreutel. Dreutel kan ik op een centimeter na aanraken als ik het nestje bezoek voor onderzoek! Je zou haast denken dat ze doorheeft dat ze geen echt gevaar van ons te duchten heeft. Dries en Dreutel werken samen met het bebroeden van hun vier eitjes, Dittrich is door zijn vrouwtje verlaten en staat er alleen voor. De stakker broedt ook nog eens op de stenige toendra hoog in de heuvels waar het door mist vaak veel kouder is. Bovendien heeft hij weinig vetreserves, gegeven zijn lage gewicht.

De dataloggers doen hun werk fantastisch. Vandaag hebben we voor het eerst de broedgegevens van Dittrich kunnen bekijken. Terwijl ik met mijn laptop de gegevens aan het downloaden was zat Dittrich onverstoord, 4 meter verderop zijn eitjes warm te houden. Hij is de afgelopen 48 uur slechts negen keer langer dan een kwartier van het nest geweest. Meestal duurde zo’n excursie korter dan een half uur, maar eenmaal heeft Dittrich het zichzelf veroorloofd om 3 uur en 7 minuten weg te blijven. We zijn benieuwd hoe Dries en Dreutel hun broedtaak volbrengen en zullen hier binnenkort vast over berichten.

Stem of voeg toe aan :