Je zult het niet geloven maar het is warm! Bijna 18 graden. In de zon en uit de wind is het heerlijk lenteweer, afgezien van de muggen. O die rotmuggen. Het hor voor het slaapkamerraampje deugt niet. Ik telde er 150 in dat piepkleine kamertje. De lucht zit er vol mee. Er zwellen knikkerdikke bulten op mijn hals en nek. Ze steken in mijn oor, op mijn ooglid, op mijn neus, in mijn neus, in mijn handpalmen en op mijn lip. Soms vliegt er een mijn keel binnen. Ik kan op de berg het best mijn jas aanhouden en capuchon op, maar als er muggen zijn is het windstil en veel te warm als je loopt. Op het muggennet dat voor mijn gezicht hing, telde ik 4 muggen voor elk oog. Zodra het netje je wang raakt, steken ze.

IJsberen hebben we hier nog nooit gezien. Als een sneeuwval bergopwaarts het begeeft, stijgt het waterpeil in de rivier 3 meter binnen een uur. De kabels waaraan de boot hangt zijn vernield. Een vrouw heeft het toch geprobeerd, sloeg overboord en verdronk bijna. De logistieke managers, twee potige, wijdbeens lopende binken, bereikten de overkant hangend aan de kabel. Hand over hand. Ze hingen bijna horizontaal op de kolkende stroom. Iemand is van een gletsjer gelazerd en had minstens haar arm uit de kom. Er moest een helicopter komen uit het dichtstbijzijnde dorp: Scoresbysund, 500 kilometer zuidelijk. Maar het was zaterdagavond en de piloot moest eerst ontnuchteren. Na negen uur kwam hij en de mensen bij de gewonde vuurden een lichtkogel af. Die raakte de heli bijna.

Dit is mijn tweede verblijf in Zackenberg, Noordoost-Groenland. Ik schrijf een boek over drielandstrandlopers en Jeroens onderzoek naar deze vogels. Nu ben ik een maand later dan vorig jaar en de muskusossen worden bronstig. Ze beginnen op elkaar te beuken en vallen soms een mens aan. Wij lopen er altijd met een grote boog omheen. We zijn ongewapend want de geweren hier zijn onhandig zwaar. Je kunt er op 5 km afstand iemand mee doodschieten. Van dichtbij schiet je een ijsbeer of muskusos morsdood en dat zou ik rot vinden. Ik zou het ook rot vinden als een beer mij opat, maar ijsberen zijn er (nu) niet en van muskusossen heeft niemand ooit gehoord dat ze iemand hebben verwond. Ze stuiven naar je toe en dan maak je dat je wegkomt. Ze hebben wel eens drie alarmpistolen tegelijk op een vervelende muskusos gevuurd. Maar hij leek de lichtkogels niet eens op te merken. Daar heb je dus weinig aan. Maar ach, het gevaarlijkst zijn de muggen.

Er zijn geen nesten van drieteenstrandlopers meer te vinden. Wel dribbelen de eerste broedsels (kuikens) over de toendra. Pingpongballetjes van dons op hoge poten. Als ze uit de eieren komen gaan de kuikentjes binnen een dag aan de wandel. Eerst ligt er een hoopje dons (zwartbruin met toefjes geel) in het nestkuiltje, je ziet geen pootjes of snaveltjes en weet pas hoeveel er zijn als je ze eruit tilt. Een dag later zie je een oudervogel lopen met vier donzige pingpongballetjes. Poolvossen hebben veel van de 32 gevonden nesten opgegeten, maar veel minder dan vorig jaar. We hadden beschermkooien meegezeuld, een halve kuub roestig ijzer van 7 kilo. Die hielpen niet. De vossen wurmden zich er niet meer toen we de mazen verkleinden. Als ze er op stenige grond niet onderdoor kunnen graven, komen er geen vossen bij maar hermelijnen. Daartegen is niets te beginnen. Die vossen zijn wel prachtig, trouwens. Vanmorgen op een vossenhol gestuit, ik herkende het van vorig jaar. Er zat een babyvosje dat we tot drie meter konden naderen.

De fjord is plotseling zijn ijs kwijt en prompt duikelen er twee walrussen in rond. Opa’s met  borstelsnorren en dikke buiken. Vrij ver weg duiken ze telkens op uit zee. Soms een glimp van een slagtand. De fjord heeft turquoize water, er ligt een strandje, je zou zo een duik nemen. Zelfs de zomernachten zijn zwoel. Maar het slaat om in een vingerklik. Wind steekt op en blaast wolken de vallei in. Het kwik daalt in één klap 15 graden. Koud! De muggen verstoppen zich. Het gaat stormen en dan kun je niet buiten zijn.

Stem of voeg toe aan :