peter_bijl_deel3

Je kan de Zuidelijke Ocean onmogelijk oversteken zonderstorm. Het meest beruchte deel van de Zuidelijke Oceaan zijn wel de Screaming Fifties (vernoemd naar de breedtegraad waarop het gebied ligt). De storm dieons schip begroette was een doodgewoon fenomeen voor dit deel van de wereld. Het schip had er moeite mee: ze ploegde door de harde zijwaardse wind diealsmaar aantrok. Ons boorschip heeft een grote boortoren midden op het dekstaan, en dit zorgt ervoor dat het schip extra wind vangt. We werden in destorm dus alle kanten op geslingerd. Het schip heeft vorig jaar een enormerenovatie ondergaan (het hele dek is opnieuw opgebouwd) en deze expeditie wasde eerste voor het nieuwe schip in serieus zwaar weer. Het onvermijdelijkegebeurde: een grote golf deed het schip zover kantelen dat kasten omvielen en meetapparatuur bijna over de grond rolde.

Dat was reden voor de kapitein omvaart te minderen en met de kop in de wind de storm af te wachten. In het filmpje is het verloop van de storm te zien, maar op een of andere manier komtde ruigheid van de zee niet goed over op film. Er zit een scene bij waarbij hetwater over de camera heen lijkt te spoelen. Dat filmshot was door een raamgenomen, wat onder normale omstandigheden 10 meter boven zeeniveau ligt! Het slapen werd in de stormnacht een hele belevenis: rollen en draaien door je bed,alles piept en kraakt. Ik vind het wel lekker om te slapen in een langzaamdeinend bed, je wordt er slaperig van. In de nacht van de storm was het alleeniets te veel van het geode. Er waren heel veel mensen zeeziek. Na de storm gingde zon schijnen, maar niet voor lang. Gelukkig kwam er geen nieuwe storm, maareen hogedrukgebied. De afwezigheid van wind maakte het extreem mistig. Dat gafwel een spookachtige sfeer. Het was donker, koud en vochtig buiten. Omdat weweer volle kracht zuidwaards voeren, kwamen we snel in het gebied terecht waarijsbergen kunnen drijven. Het schip is uitgerust met geavanceerderadarapparatuur, maar soms zijn ijsbergen daar niet op te zien. Weer moest hetgas dus terug, en op halve kracht voeren we door de mist zuidwaards. Er was 24uur per dag een uitkijk die in de gaten hield of er niet plotseling een ijsbergopdoemde. Een titanic gezonken is genoeg dacht ik zo.

Volgende keer: Ice Ice Baby…