peter_bijl_4

Er zijn drie regio’s waar we graag willen boren in het Antarctisch gebied: ver weg van de Antarctische kustlijn in diep water, dichtbij de kust, en halverwege. De plekken dichtbij de kust zijn het langst bedektmet een dikke laag zeeijs. Deze plekken zijn slechts 3 weken per jaar ijsvrij,gemiddeld. Omdat ons onderzoeksschip geen ijsbreker is, moeten we wachtentotdat het gebied ijsvrij is. Om een goed beeld te krijgen van het zeeijs omons heen is onze ijs-expert aan boord, Diego Mello, constant in contact metandere schepen in de buurt, en krijgt hij dagelijks satellietbeelden toegestuurd. Uiteraard zijn die satellietbeelden alleen wat waard bij helder weer: wolken belemmeren helaas vaak het satellietbeeld op de ijslaag op onzeboorplekken.

Onderweg hebben we enkele goede satellietbeelden gekregen, en hetblijkt dat de hoeveelheid drijvend ijs nogal variabel is: het verandertletterlijk per dag. Er werd besloten om de situatie ter plekke te bekijken.Aangekomen in het gebied dicht bij de kust, gehuld in dichte mist, bleken ernogal wat grote jongens rond te drijven. Allereerst worden ijsbergen gespot metde radar aan boord. Het probleem is echter dat niet elke ijsberg opgevangenwordt door de radar. Diego heeft ons uitgelegd dat er zeer veel verschillendesoorten zeeijs bestaan, en sommige zijn vrijwel onzichtbaar op de radar. Hetbelangrijkste is dus om naast de radar, goede en uitgeslapen wachten op de brugte houden, die -heel ouderwets maar uitermate efficient- de horizon afturenvoor ijsbergen. De dichte mist maakte het spotten van ijsbergen moeilijker.

Erwerden een paar ijsbergen gespot op de radar, en toen de mist optrok konden weze dan ook echt bekijken. Echt gaaf, zo’n blok ijs dat op je afkomt. Ik blijfhet fascinerend vinden te bedenken dat maar tien procent van de ijsberg bovenhet wateroppervlak uitsteekt: 90 procent is onder water. Terwijl iedereengenoot van het uitzicht dat de ijsbergen ons boodt, was de kapitein minderenthousiast. Hij besloot dat er te veel ijsbergen waren om te boren. Het schipmoet hele capriolen uithalen als zo’n ijsberg ineens besluit om op ons af tekomen. Er werd besloten om eerst naar de boorplekken ver uit de kust te gaan. Meerhierover in mijn volgende blog. Dan zien jullie hoe we boren op een schip! Nog één dag varen, en dan… first core on deck!!

66.4°E