Eindelijk weer een blog van mij. Het is hier erg hectisch geweest vanaf de dag dat we op de eerste boorplek aangekomen zijn. Het filmpje laat zien hoe we in staat zijn om boorkernen van de oceaanbodem op het schip te krijgen in een waterdiepte van bijna 4 kilometer! Er wordt een grote pijpleiding aangelegd naar beneden. Dat wordt pipe trippen genoemd.

peter_bijl_5a

Dat pipe trippen neemt al gouw 8 uur in beslag. Vervolgens gaat de drill bit boren in de zeebodem. Binnen in de drill bit zit een holte wat uiteindelijk de boorkern vormt. De drill bit vreet dus eigenlijk al het gesteente om de boorkern heen weg. De reis van de boorkern door de pijpleiding naar het dek van het schip duurt ongeveer een uur. De eerste boorkern is altijd een groots evenement: iedereen staat op de plek waar de boorkern horizontaal wordt neergelegd (de catwalk). Het resultaat was onverwacht: gravel en zand!! Normaal gesproken bestaat de oceaanbodemmodder (het sediment) uit kleine kleideeltjes en microfossielen, en we hadden geen gravel verwacht hier. Een mooi resultaat op zich, maar het maakt het boren op deze plek erg lastig: het boorgat is heel onstabiel in een gesteente met los zand en gravel. De drillers konden niet meer verder boren en dus besloten we naar een andere plek te gaan, waar we zeker geen gravel verwachtten. Antarctica zit altijd vol verrassingen.

Ik moet hier even uitleggen wie er aan de touwtjes trekken op het schip: in feite is er een tweedeling: de kapitein is uiteraard verantwoordelijk voor de bemanning van het schip en het schip zelf: als hij de veiligheid van het schip niet kan garanderen besluit hij weg te gaan. Niets aan te doen, hoe mooi de boorkernen ook zijn. Bij onze expeditie is een aantal scenario’s mogelijk waarbij de kapitein zo’n besluit moet nemen: ijsbergen, uiteraard. Het is mogelijk om de pijpleiding uit de oceaanbodem te trekken en met de pijp onder het schip hangend het schip te verplaatsen totdat de ijsberg voorbij gedreven is. Ook bij storm op komst kan de kapitein een boorgat besluiten te verlaten. Het boren kan niet doorgaan als er te veel golfbeweging is. Het boormechanisme heeft de mogelijkheid om te compenseren voor aardig wat golfslag, maar dat systeem heeft zijn beperkingen. De tweede verantwoordelijke is de driller: hij moet zorgen dat het boorgat stabiel blijft en niet in elkaar stort. Als hij de situatie niet meer vertrouwd besluit hij om te stoppen. Een ergste scenario is als een laag wordt aangeboord die onder hoge (gas)druk staat. Dan schiet de hele pijpleiding door het schip en kan aardig wat schade opleveren. Daarom wordt de gasinhoud van elke boorkern direct geanalyseerd, als een veiligheidsprotocol.

De tweede boorplek bracht de drillbit tot meer dan 1000 meter onder de zeebodem: na 105 boorkernen was er meer dan 5000 meter pijpleiding getrokken (4000 meter water en 1000 meter in de oceaanbodem)! De boorkernen zagen er fantastisch uit! Zachte modder met grote keien erin. De modder is de business as usual oceaanbodemmodder, maar de grote keien hebben een speciale oorsprong:

peter_bijl_5b

Na uren en uren van het ophalen van de pijpleiding kunnen we vertrekken naar de volgende boorplek, in veel ondieper waterdiepte: op naar het Antarctische continent!!

Stem of voeg toe aan :