overleg bij een van de boorkernen uit de fossiele broeikaswereld, 50 miljoen jaar oud!

Het zit erop. Ik zit nu in het vliegtuig terug naar Nederland. De expeditie eindigde in Hobart, Tasmanie, met uitgebreid afscheid nemen. Na twee maanden op een schip heb je toch een hechte band opgebouwd. We hebben keihard gewerkt; ook nadat de laatste boorkern aan dek was heeft iedereen het druk gehad met rapporten schrijven, en plannen maken voor onderzoeks-samenwerkingen in de toekomst. (lees verder…)

Eindelijk weer een blog van mij. Het is hier erg hectisch geweest vanaf de dag dat we op de eerste boorplek aangekomen zijn. Het filmpje laat zien hoe we in staat zijn om boorkernen van de oceaanbodem op het schip te krijgen in een waterdiepte van bijna 4 kilometer! Er wordt een grote pijpleiding aangelegd naar beneden. Dat wordt pipe trippen genoemd.

peter_bijl_5a (lees verder…)

peter_bijl_4

Er zijn drie regio’s waar we graag willen boren in het Antarctisch gebied: ver weg van de Antarctische kustlijn in diep water, dichtbij de kust, en halverwege. De plekken dichtbij de kust zijn het langst bedektmet een dikke laag zeeijs. Deze plekken zijn slechts 3 weken per jaar ijsvrij,gemiddeld. Omdat ons onderzoeksschip geen ijsbreker is, moeten we wachtentotdat het gebied ijsvrij is. Om een goed beeld te krijgen van het zeeijs omons heen is onze ijs-expert aan boord, Diego Mello, constant in contact metandere schepen in de buurt, en krijgt hij dagelijks satellietbeelden toegestuurd. Uiteraard zijn die satellietbeelden alleen wat waard bij helder weer: wolken belemmeren helaas vaak het satellietbeeld op de ijslaag op onzeboorplekken. (lees verder…)

peter_bijl_deel3

Je kan de Zuidelijke Ocean onmogelijk oversteken zonderstorm. Het meest beruchte deel van de Zuidelijke Oceaan zijn wel de Screaming Fifties (vernoemd naar de breedtegraad waarop het gebied ligt). De storm dieons schip begroette was een doodgewoon fenomeen voor dit deel van de wereld. Het schip had er moeite mee: ze ploegde door de harde zijwaardse wind diealsmaar aantrok. Ons boorschip heeft een grote boortoren midden op het dekstaan, en dit zorgt ervoor dat het schip extra wind vangt. We werden in destorm dus alle kanten op geslingerd. Het schip heeft vorig jaar een enormerenovatie ondergaan (het hele dek is opnieuw opgebouwd) en deze expeditie wasde eerste voor het nieuwe schip in serieus zwaar weer. Het onvermijdelijkegebeurde: een grote golf deed het schip zover kantelen dat kasten omvielen en meetapparatuur bijna over de grond rolde. (lees verder…)

video_2_peter_bijl

Daar gaan we dan. Onderweg naar de eerste plek waar we het geschiedenisboek van de Antarctische ijskap gaan aanboren. De eerste plek waar we oceaanbodemmodder op gaan boren ligt vrij dicht bij de kustlijn van Antarctica. We hebben een ijsbergspecialist aan boord die via satellietbeelden het zee-ijs in de gaten houdt. Ons schip is namelijk geen ijsbreker, en kan niet opereren met veel ijsbergen in de buurt. Zoals het er nu uitziet zijn de meeste plekken waar we in de oceaanbodemmodder willen boren ijsvrij genoeg, maar het kan vrij snel veranderen. We hebben een achtdaagse reis voor de boeg. (lees verder…)

video_peter_bijl_1

Eindelijk. Na een lange voorbereidingstijd gaat het toch echt gebeuren: de expeditie gaat van start. Missie: het aanboren van de geschiedenis van de Antarctische ijskap.  (lees verder…)

Ooit, heel lang geleden, waren Noord- en Zuidpool ijsvrij. Tot 35 miljoen jaar geleden was de aarde een echte broeikas. Daarna werd het kouder en ontstonden de ijskappen die wij nu nog kennen. De Utrechtse biogeoloog Peter Bijl vertrekt binnenkort met een varend booreiland naar Antarctica om minuscule algenfossielen uit de zeebodem te halen. Aan de hand daarvan wil hij de geschiedenis van de Antarctische ijskap reconstrueren: waardoor is die ontstaan, veranderde er iets aan en wat was de oorzaak van die veranderingen? (lees verder…)