Eindelijk weer een blog van mij. Het is hier erg hectisch geweest vanaf de dag dat we op de eerste boorplek aangekomen zijn. Het filmpje laat zien hoe we in staat zijn om boorkernen van de oceaanbodem op het schip te krijgen in een waterdiepte van bijna 4 kilometer! Er wordt een grote pijpleiding aangelegd naar beneden. Dat wordt pipe trippen genoemd.

peter_bijl_5a (lees verder…)

peter_bijl_4

Er zijn drie regio’s waar we graag willen boren in het Antarctisch gebied: ver weg van de Antarctische kustlijn in diep water, dichtbij de kust, en halverwege. De plekken dichtbij de kust zijn het langst bedektmet een dikke laag zeeijs. Deze plekken zijn slechts 3 weken per jaar ijsvrij,gemiddeld. Omdat ons onderzoeksschip geen ijsbreker is, moeten we wachtentotdat het gebied ijsvrij is. Om een goed beeld te krijgen van het zeeijs omons heen is onze ijs-expert aan boord, Diego Mello, constant in contact metandere schepen in de buurt, en krijgt hij dagelijks satellietbeelden toegestuurd. Uiteraard zijn die satellietbeelden alleen wat waard bij helder weer: wolken belemmeren helaas vaak het satellietbeeld op de ijslaag op onzeboorplekken. (lees verder…)

video_2_peter_bijl

Daar gaan we dan. Onderweg naar de eerste plek waar we het geschiedenisboek van de Antarctische ijskap gaan aanboren. De eerste plek waar we oceaanbodemmodder op gaan boren ligt vrij dicht bij de kustlijn van Antarctica. We hebben een ijsbergspecialist aan boord die via satellietbeelden het zee-ijs in de gaten houdt. Ons schip is namelijk geen ijsbreker, en kan niet opereren met veel ijsbergen in de buurt. Zoals het er nu uitziet zijn de meeste plekken waar we in de oceaanbodemmodder willen boren ijsvrij genoeg, maar het kan vrij snel veranderen. We hebben een achtdaagse reis voor de boeg. (lees verder…)