Ons werd de vraag gesteld of ons onderzoek op Spitsbergen een relatie heeft met de waarnemingen van gletsjermeren op Antarctica?

Het antwoord is ja en nee.

Tot niet zo heel lang geleden was de grote uitdaging voor de wetenschappelijke gemeenschap om een schatting te maken over hoe groot de ijskappen nou precies zijn en hoe snel ze afsmelten. Kort gezegd: eerst is het directe gevolg van een mogelijke klimaatverandering bestudeerd. Pas toen hier enigszins betrouwbare antwoorden op bekend waren, én toen duidelijk werd dat op sommige plaatsen gletsjers veel sneller stroomden dan verwacht, kwam er meer aandacht voor de (terugkoppelings-) mechanismen achter het afsmelten van ijsmassa’s. Deze zogenaamde dynamische respons van gletsjers en ijskappen op klimaatveranderingen wordt op dit moment onder de loep genomen. Zowel het onderzoek op Antarctica als het project op Spitsbergen kun je onder deze noemer scharen.

Een van de doelen van ons onderzoek is om de relatie te onderzoeken tussen smeltwater en de glijsnelheid van een gletsjer, met als achterliggend doel om meer inzicht te krijgen in de waterhuishouding van zo’n gletjser: hoe snel kan smeltwater de rotsbodem bereiken? Hoe wordt smeltwater opgeslagen in/op/onder de gletjser, etcetera.

Smeltwater vormt zich aan het oppervlak van een gletsjer. Op een zeker moment zal het water door gletsjerspleten en moulins () in de gletsjer verdwijnen, om uiteindelijk bij de rotsbodem uit te komen, waar het de glijsnelheid van de ijsmassa beïnvloedt. Over de fysisch processen die spelen in de waterhuishouding van zo’n gletsjer lopen de meningen nogal uiteen; het zou dus mooi zijn om daar door middel van dit onderzoek wat meer inzicht in te krijgen!

Hoewel, een ijskap is niet zonder meer vergelijkbaar met een gletsjer, omdat er processen op heel andere tijd- en ruimteschalen spelen, zouden nieuwe inzichten vervolgens ook weer bijdragen aan ons begrip van de ijskappen (en vice versa natuurlijk!).

Stem of voeg toe aan :