scooter_zeeijs.flv

Omdat de logistiek van veldwerk niet altijd even makkelijk is, worden er zoveel mogelijk meetcampagnes gecombineerd. Zo doen wij tijdens onze expeditie niet alleen GPS en radar waarnemingen, maar is er ook een Noorse glaciologe meegekomen die boven op de ijskap die ‘onze’ gletsjer Nordenskioldbreen voedt een ijskern wil boren. Zo’n ijskern is eigenlijk een soort historisch archief waarin allerlei klimatologische informatie opgeslagen wordt.

De top van deze ijskap, Lomonosovfonna, bevindt zich op een afstand van zo’n 27 kilometer van de hut en heeft een hoogte van 1250 meter. Hoewel sneeuwscooters erg snel kunnen gaan, staat het terein dit maar zelden toe. Dit betekent dus een flinke tocht! Omdat deze ijskap het hoogste punt is in de omgeving, heeft de wind er vrij spel. Daardoor kan het boven niet alleen gemeen koud zijn, maar komen plotselinge weersomslagen ook vaak voor. Daarom nemen we behalve de standaard nooduitrusting, bestaande uit tenten, extra eten en branders, ook onze slaapzakken en extra kleding mee.

Om genoeg tijd op de top te hebben, staan we vroeg op:

’s ochtends vroeg

Gelukkig lengen de dagen op Svalbard om deze tijd van het jaar erg snel, dus tegen de tijd dat we alles in- en opgepakt hebben, schijnt de zon al. De heenweg verloopt voorspoedig; het eerste deel gaat erg snel, het tweede deel splitsen we op in twee teams. Ons team gaat wat langzamer (5 km/uur, 15 km lang…), omdat we met behulp van de radar een extra profiel van de rotsbodem maken. Op de top aangekomen is het team dat vooruit is gereden al druk bezig met de ijskern:

IJskern boren

Uit deze boor komt een ijscilinder met een doorsnede van zo’n 5 cm die in lange plastic zakken verpakt wordt om in een laboratorium onderzocht te worden (Helaas heb ik tijdens het filmen van bovenstaand filmpje zulke koude handen gekregen (ondanks gevoerde onderhandschoen) dat ik de rest van de dag mijn gevoerde wanten alleen nog voor de aller noodzakelijkste dingen heb uitgedaan. Er zijn dus geen beelden van de ijskern). Om zo weinig mogelijk vervuiling van het ijs te krijgen, worden de plastic zakken geseald. Het is echter behoorlijk onwerkelijk om midden op zo’n ijsvlakte een generator aan te zetten, om stroom te krijgen voor een huis, tuin en keuken sealapparaat!

Tegen de tijd dat we ons klaar maken om naar beneden te gaan, sneeuwt het behoorlijk. Op de terugweg moeten er echter nog wel drie extra GPS staken geboord worden. Dit gebeurt in een compleet witte wereld, waarin het onmogelijk is om te onderscheiden waar de lucht ophoudt en de gletsjer begint. Op dat moment zijn we nog zo’n 20 kilometer verwijderd van de hut. Met behulp van (alweer!) de GPS rijden we met een slakkegangetje terug naar de hut, waar we na 15 uur op de gletsjer uitgeput beginnen aan de routine van water smelten en eten ontdooien.

Stem of voeg toe aan :