Over de hele wereld smelten gletsjers en ijskappen. Op zich geen reden tot paniek, want dat horen gezonde gletsjers en ijskappen te doen. Bovenop een gletsjer - waar het koud is - valt sneeuw, dus onderaan - waar het warm is - moet het smelten. Maar tegenwoordig smelten de gletsjers en ijskappen harder dan voorheen, waardoor onze globale ijsvoorraad kleiner en kleiner wordt. Op zich is dit ook niet zo uniek, want in het verre, verre verleden is dit wel vaker gebeurd. Maar deze keer gebeurt het wel erg snel. En bovendien: we hebben het aan onszelf te danken. Het is inmiddels overduidelijk dat de mens dit maal mee helpt aan het hoger worden van de temperatuur op aarde, meer dan de zon of andere natuurlijke factoren.

Ik doe onderzoek naar de gezondheid van de Groenlandse ijskap. Ook deze ijskap is gewicht aan het verliezen. Maar wat is er zo belangrijk aan een groot stuk ijs in het dunstbevolkte land op de wereld? Voor een Nederlander en miljoenen andere mensen in laaggelegen delen van de aarde moet dit duidelijk zijn: zeespiegelstijging. Een klein beetje meer water kunnen we best aan in Nederland - daar hebben we tenslotte dijken voor. Maar er zijn grenzen aan hoeveel meer water we buiten kunnen houden. En als de Groenlandse ijskap bijvoorbeeld helemaal zou smelten is de grens bereikt. En dan hebben we het nog niet eens over bijvoorbeeld Bangladesh, Venetië of New York.

Al met al een goeie reden om op z’n minst een oogje te houden op het ijs, in dit geval op dat in Groenland. Er zijn verschillende methodes om de veranderingen in de ijskap te schatten. Zo zijn er bijvoorbeeld satellieten die veranderingen in de hoogte of het gewicht van de ijskap kunnen bepalen. En er zijn computermodellen die kunnen schatten hoeveel ijs er smelt door de zon en de toenemende temperatuur. Maar de enige manier om te weten wat er gebeurt op een specifieke plek is door er naar toe te gaan. Metingen op deze plekken kunnen bovendien de satellietwaarnemingen en computermodelberekeningen controleren.

Omdat het lastig is iemand te overtuigen om in de poolnacht op een ijskap metingen te doen, gebruiken we automatische weerstations. Dit zijn aluminium masten met allerlei sensoren die elke 10 minuten metingen doen aan zowel de atmosfeer als aan het ijs. De metingen worden vervolgens via de satelliet naar onze e-mail inbox gestuurd. Deze weerstations bouwen we zelf. Ze zijn zo gemaakt dat ze blijven werken onder de koudste omstandigheden en bij windkracht 12 (meestal) nog overeind blijven staan.

Ik ben sinds 2007 bezig met het neerzetten van weerstations op het ijs. In totaal hebben we er meer dan 20. Op deze blog zal ik proberen te vertellen hoe het bouwen en onderhouden van deze weerstations in Groenland in z’n werk gaat. Het meeste voorbereiden gebeurt gewoon vanuit het kantoor (in Kopenhagen in dit geval), maar de meeste blogs zullen vast en zeker uit meer exotische plekken worden gepost.