Op dit moment sta ik in Egilsstadir om half twaalf ’s avonds in het sanitairhokje met de vrouwen (!)wc’s. Geen op de voorhand liggende locatie om te vertoeven, maar het is nu de enige plek waar de laptop van Roel kan worden opgeladen. Gisteren was dat het grootste probleem, dus vandaag moest ik twee bloggen schrijven. Ondertussen is het IJslandblog een duoproductie geworden, aangezien Elaine vanaf heden het beeldmateriaal gaat verzorgen! Zelfs al heb ik mijn simpele Canon nog op superfijne kwaliteit staan, dan kan die bij lange na niet op tegen haar spiegelreflexcamera…

Anyway, vanmorgen werden we wakker met een adembenemend uitzicht op een gletsjer. Onze ochtendwandeling ging echter niet daarlangs, maar richting het hoger gelegen deel tussen de twee ‘jokülls’ (IJslands voor gletsjer) in. Roel wees daar met zijn zakmes aan waar we op de kaart zaten en vertelde met zijn hydrologische kennis onder andere over de oorzaak van de neerslagverschillen op IJsland. Niet veel later stonden we oog in oog met ongetwijfeld één van de mooiste watervallen van het land: de Svartifoss. Ik herkende hem gelijk van het plaatje uit mijn Aardrijkskundeboek. Geflankeerd door vele basaltpilaren en een fleurige regenboog kletterde de ‘foss’ (IJslands voor waterval) machtig naar beneden.

Nadat we in de  landrovers gestapt waren, liet het IJslandse landschap zich wederom vrijwel direct van haar mooiste kant zien. Spoelzandvlakten met verwilderde rivierpatronen, een onherbergzaam ogend maanlandschap, stuwwallen bezaaid met zwerfkeien en tenslotte een miraculeus ijsbergenmeer, dat bekend staat onder de prachtige naam Jökulsárlón. Op deze plek maakten we de inmiddels bekende ‘photostop’ om zeehondjes vast te leggen die tussen de afbrekende ijsschotsen op hun gemak rondjes aan het zwemmen maken. Karen trotseerde zelfs blootvoets het ijskoude (1 graad!) water, maar wilde er wel weer razendsnel uit toen de rest wat stond te treuzelen met portretfoto’s maken. Er werd vlakbij de ijsbergen bovendien een geleidbaarheidsmeting gedaan om het aantal opgeloste zouten in het water te achterhalen. Tot onze verbazing was het water enorm zout en dat kwam doordat de invloed van de op loopafstand liggende zee zeer groot was. Een lunch op het basaltzwarte strand was dan ook een logisch vervolg van onze tussenstop. Een ideale plek om te picknicken, want waar ter wereld kan je nou zonnen met een sappige watermeloen in je hand en op twee meter afstand prachtige, natuurlijke ijssculpturen?

Na het ijsfestijn kochten we eten en drinken in een supermarkt en schafte ik nog wat extra batterijen aan (wat slurpen die camera’s toch veel!). We naderden al spoedig de steeds ruiger wordende zuidoostkust met zijn tientallen fjorden en toen we door een tunnel reden, sloeg het weer zelfs plotsklaps om. Het zonnetje met nagenoeg strakblauwe hemel veranderde in no-time in miezerregen, laaghangende bewolking en later zelfs in dichte mist. Daarnaast kregen we voor het eerst te maken met een onverharde weg en dat was op het gebied van comfort direct een wereld van verschil in vergelijking met de hiervoor geasfalteerde ‘1’. En dan te bedenken dat (ik citeer Roel): ,,dit nog maar het puntje van de ijsberg is.”

Na een vrij lange en intensieve autorit kwamen we aan op de camping in Egilsstadir. Het avondeten kwam dit keer pas om kwart over tien, maar ik moet zeggen dat de kookploeg boven zichzelf uitsteeg. Onder begeleiding van Juliën, ervaren kenner van de culinaire wereld van India, werd verrukkelijke kipkerrie opgediend. Enig smetje op de avond waren zonder meer de strontvervelende ‘Mudgies’, piepkleine steekmugjes waaraan we ons vast en zeker nog vaker zullen gaan ergeren…

Foto’s: Elaine Fleur

Maandag 11 augustus 2009, Camping Egilsstadir

Stem of voeg toe aan :