Ik zit nu met mijn laptop op schoot drie nieuwe sms’jes te lezen in de complete middle of nowhere tussen twee gletsjers in. Net nog even het thuisfront gerustgesteld, want ik had vreemd genoeg hier liefst vier streepjes bereik op mijn mobiele telefoon! Woensdag kampten we al met de nodige autopech, maar vandaag zou dat nog een tikkeltje erger worden. Als we deel hadden genomen aan de Tour de France zou deze dag op papier een overgangsetappe heten, maar het werd misschien wel de koninginnenrit!

Nadat we ’s ochtends vroeg opnieuw een mooie waterval hadden bezocht vol met Japanse toeristen (de Godafoss), sloegen we af naar een lange en hobbelige weg door het ongerepte binnenland van IJsland. De beruchte route richting Landmannalaugar staat bekend onder de naam ‘de F26’, dwars door de spoelzandvlakte Sprengasandur. De voorheen groene, maar inmiddels zwarte land rover vloog op een gegeven moment de bocht uit en kwam vast te zitten tussen de stenen in de berm. Lichtelijk geel en groen en klam van het zweet stapte ik opgelucht de andere jeep uit, eindelijk even uitblazen en bijkomen van het centrifugegevoel door de ontelbare bobbels in het onverharde wegdek.

Gelukkig was het euvel met de vastgelopen groene jeep snel verholpen. Toch kon de voorheen witte, maar inmiddels bruine jeep natuurlijk niet achterblijven. Jelle wilde zijn rijskills even showen en nam het stuur nonchalant over van Ramona. We waren nog niet eens honderd meter onderweg of onze man van de mooie uitspraken had het voor elkaar. Bij de eerste de beste bocht raakte hij in de slip en schuurde met één van de achterbanden langs een scherpe rots. Jelle: ,,Het voelde als een dweil in een bocht.” Een lekke band was het gevolg en luttele minuten later werden de kruk en de reserveband tevoorschijn getoverd. Als een stelletje ramptoeristen stonden we om het metalen slachtoffer heen, fotograferend en interessant kijkend hoe drie mensen al het vuile werk opknapten.

Met een nieuwe, ietwat hard opgepompte band vervolgden we onze reis met in de verte  nog net de vlakke toppen van enkele tafelbergen. Verbazingwekkende verschijningen die qua uiterlijk wel op die van Kaapstad in Zuid-Afrika lijken, maar een heel andere ontstaansgeschiedenis kennen. De tafelbergen in IJsland zijn oorspronkelijk vulkanen geweest die onder gletsjers hebben gelegen. Ze hebben zich in het ijs een weg naar boven geboord en eenmaal in contact gekomen met lucht zijn ze in de breedte uitgevloeid. Toen de gletsjer in een latere periode wegsmolt, bleven de karakteristieke toppen in het landschap achter.

We kwamen ondertussen aan in een omgeving dat leek op het oppervlak van de maan. Na het ‘walking op de moon’ gevoel stuitten we rond 14.00 uur plotseling op een gletsjerrivier. Dat was de reden waarom we vanochtend zo vroeg moesten opstaan (6.30 !). Als we hier in de namiddag aanbeland waren, was de rivier door de piekafvoer van de smeltende gletsjer te breed geweest en onmogelijk om over te steken. Nu was het slechts een lullig stroompje en konden we in de ‘lowgear’ het varkentje gemakkelijk wassen. Het weer begon te verslechteren en we kregen zicht op wederom een Mordor-achtige locatie. In het zicht van de haven - de camping van Landmannalaugar lag in de verte al op ons te wachten – kreeg de al enerverende dag nog een vervelend staartje. In een onoverzichtelijke bocht raakte de groene landrover op het spekgladde wegdek in een slip en kon de tegenoverliggende Spaanse camper, die midden op de weg stond, niet meer ontwijken. De heethoofderige Spanjaarden maakten temperamentvolle gebaren, maar onze enige andere optie was om met man en muis het nabijgelegen ravijn in te duiken. En dat noem ik niet echt een geschikte optie.

Met de andere jeep werden we naar de camping geloodst om in de stromende regen even af te koelen. In het overvolle sanitairhok, dat gekoloniseerd werd bij een enclave Fransmannen, lieten we de aanrijding even bezinken. Gelukkig viel de schade mee en konden we beginnen met de tentjes op te zetten op het drukbezette campingterrein. Dat was nog een flink gedoe, omdat de grond keihard was en de haringen er moeilijk in te slaan waren. Verstevigd met nabijgelegen stenen konden we met een gerust hart de tentjes laten staan en beginnen aan het avondeten. Aardappelen met kabeljauw filet, stoomgroente en afkluifbare maïskolven. Als toetje hadden we de inmiddels welbekende Skyr-yoghurt in de smaken cappuccino, zwarte bes, peer, vanille en bananasplit. Buiten regende het pijpenstelen en waren we genoodzaakt om de avond voor een groot deel door te brengen in de grote tent met het spel ‘wie is het’. Iedereen kreeg een sticker met een bestaand persoon op zijn voorhoofd geplakt en moest met gesloten vragen erachter zien te komen wie hij/zij was. Sebas deed er bijvoorbeeld wel vrij lang over om het woord ‘Bassie’ te raden…

De reden dat de camping zo toeristisch is, is zonder meer ook het feit dat er vlakbij een hete bron ligt. In mijn gele zwemshort en idem gore-tex jas begaf ik me net als de rest van de groep om 10 uur ’s avonds in de richting van het warme water dat verlicht werd met mooi maanlicht. Van hete anti-comfortzone zones naar koele plekjes zwemmend kwam ik bij van alle belevenissen van vandaag. Het was me het dagje wel!

Foto’s Elaine Fleur

Vrijdag 14 augustus 2009, Camping Landmannalaugar

Stem of voeg toe aan :