Met een lichtelijk katergevoel stapte ik vanmorgen uit mijn bed. De hete water bron had zijn werk gedaan: een flinke nadorst en een beetje hoofdpijn. Bij droog en helder weer is Landmannalaugar een prachtige, sprookjesachtige omgeving. Gisteren hadden we de pech dat de regen ervoor zorgde dat alle kleuren vrij dof overkwamen, maar vandaag hadden we geluk. Ik ben blij dat ik gisteravond nog even snel een aspirientje heb ingenomen, anders had ik misschien niet zo kunnen genieten van deze kleurrijke dag!

Het bijzondere van Landmannalaugar is dat het middenin een gigantische caldeira (ingestorte vulkaan) ligt en dat hier eigenlijk twee werelden van IJsland samenkomen. Aan de ene kant heb je het veel voorkomende gitzwarte basalt en aan de andere kant het zeldzame kleurrijke rhyoliet. Dit is een uitvloeiinggesteente dat maar op heel weinig plekken ter wereld via een zogenaamd intrusie boven het aardoppervlak terechtkomt. De exceptionele mix tussen rhyoliet en basalt  heeft bovendien gezorgd voor de vorming van obsidiaan. Dit is sterk vulkanisch glas dat hoge concentraties silica (SiO2) bevat. Na het ontbijt vertrokken we in de richting van een dichtbij gelegen lavaveld dat in het jaar 1477 is gevormd en een natuurlijke blokkade heeft veroorzaakt in een rivierbedding. Het lavaveld lag bezaaid met vlijmscherpe stukken obsidiaan waar een sneeuwhoenmoeder met haar kuikentjes rustig over heen klauterde.

De indrukwekkende top van de 881 meter hoge Brennisteinsalda keek op dit moment al op ons neer. Alle kleuren van de regenboog zaten verstopt in deze berg en het was ook niet verwonderlijk dat we hier naar boven gingen. Na een pittige klim langs opnieuw enkele fumarolen kwamen we aan op het hoogste punt en stond ik plotseling verstijfd aan de grond genageld. In het Engels hebben ze hier een mooie uitdrukking voor: ,,I had to pick up my jaw from the floor”. Sprakeloos keek ik in de rondte over het kleurrijke landschap, maar eigenlijk wist ik niet waar ik moest kijken. Elk uitzicht was weergaloos, er zat gewoon geen lelijk stukje tussen. Ik voelde me op dit ogenblik écht een winnaar en ik dacht in een flits nog even terug aan mijn reis naar Spitsbergen van vorig jaar, als ik dat mosseltje toch niet had gevonden…

Elise genoot als aanstaand Aardwetenschappen student ook met volle teugen van de adembenemde panorama. Na de ladingen foto’s van het ‘on the top of the world’ gevoel begaven we ons met pijn in het hart naar beneden. Via de oevers van een snelstromende rivier arriveerden we in het groengrijs getinte veldwerkgebied van Sebas, waar hij sinds vorig jaar onderzoek doet naar de erosie van vulkanische  assen en de vorming van puinhellingen. Het materiaal in dit deel van Landmannalaugar komt verrassend genoeg overeen met gesteenten op de planeet Mars.

Na een ‘aaibezoek’ bij enkele schatitige IJslandse pony’s kwamen we weer terug op de camping en begon het direct te plenzen. Dan maar uitgebreid lunchen, ‘pesten’ met mijn Spitsbergenkaartspel en blauwe vingers krijgen door het ‘meppen’ in de grote tent. Rond 16.00 uur besloten we toch maar om nog een bezienswaardigheid te bezoeken: de ijsgrot Hrafntinnusker. Het was volgens Roel ‘een leuk tochtje van een half uurtje’, maar het werd een spectaculair avontuur van ruim twee uur. We hadden al kennis gemaakt met de ‘F-wegen’: onverharde wegen met de nodige hobbels. Nu kwamen we in contact met een ‘F-ster weg’: je kon het nauwelijks een weg noemen en de hobbels waren ontelbaar. Na diepe rivieren en steile hellingen kwamen we heen en weer geschud aan bij de ijsgrot.

Het was te link om de grot in te gaan in verband met acuut instortingsgevaar. Toch hebben we ons geen seconde verveeld, omdat recht voor de half ingestorte grot vele fumarolen en bubbelende waterbronnentjes bivakkeerden. Het schrille contrast tussen warm en koud was mooi om te zien en het gemeten temperatuursverschil was ook aanzienlijk: bijna 100 graden. Op een zijwand van de grot gingen we daarnaast voor het eerst op IJsland op ijs lopen en een glijbaantje maken. Mariska en Tamara waren één van de eersten die hun vuilniszakje pakten en naar beneden roetsjten. Als laatste showde expeditieleider Roel zijn atletische kunsten op het spekgladde ijs.

Via dezelfde schokkerige weg kwamen we terug op de camping en aten pas om 22.15 uur hutspot met bratworst. Moe maar voldaan doken we al snel onze slaapzakken in. We hadden één van de mooiste, zo niet dé mooiste dag achter de rug van deze IJslandexpeditie!

Foto’s: Elaine Fleur

Zaterdag 15 augustus 2009, Camping Landmannalaugar

Stem of voeg toe aan :