Vandaag alweer onze laatste dag op IJslandse bodem! Wat zijn deze tien dagen toch voorbijgevlogen en de gedachte dat we morgen alweer terug zijn in het doodgewone Nederland is schrijnend. Met heimwee gooide ik vanochtend in de miezerregen de stenen weg die onze tentjes hadden verzwaard op de sfeervolle camping van Landmannalaugar. Het schitterende uitzicht van gisteren over de talloze gekleurde bergen en het woeste lavaveld stond nog op mijn netvlies gebrand.

Maar we moesten door en nadat we ‘de bocht des onheils’ waren gepasseerd duurde het ook niet lang voordat we weer op normaal asfalt reden. Met ‘the Killers’ en ‘538 Dance Smash Hits’ knallend uit de boxen scheurden we langs de grootste vulkaan van IJsland: de Hekla. Er was echter geen tijd om hier te stoppen, want er stond een andere bezienswaardigheid op het programma. Drie maal raden… jawel: wéér een waterval, ditmaal met de naam Gullfoss. Het stroomgebied van de bijbehorende rivier en de nabijgelegen gletsjers liggen precies in de richting van de Mid-Atlantische Rug. De getrapte vorm is te danken aan de verscheidenheid aan zogenaamde pyroclastische sedimentlagen, harde basaltlagen en zachtere conglomeraatlagen. De waterval baant zich telkens een weg langs gesteentelagen op zoek naar een zwakke plek. Op die plaats is de steilheid ook een stuk groter.

Roel maakte na deze uitleg nog een grappige opmerking: ,,Waarschijnlijk zijn wij op dit moment de enige 13 mensen die het geologische verhaal achter deze waterval kennen.” Toen ik in de rondte keek en mijn blik viel op een stel ‘dom klikkende’ Japanse toeristen, kon ik niet anders dan bevestigend glimlachen. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat de Gullfoss niet zo’n reusachtige indruk op mij maakte op dat moment. Dat geeft maar aan dat we tijdens deze 10-daagse tocht zeer verwend zijn geraakt met bezoekjes aan prachtige watervallen. Als we als eerste ‘de gouden waterval’ hadden bezocht, zou ik er ongetwijfeld anders naar hebben gekeken.

Na de zesde foss van deze reis legden we een korte afstand af naar een ander natuurfenomeen: Geysir. Dit is de bekendste geiser van IJsland en misschien wel van de hele wereld. Toch maakte hij op mij een vrij slaperige indruk in tegenstelling tot zijn kleinere broertje Strokkur 100 meter verderop. De oorzaak hiervan is eigenlijk een triest verhaal. Vroeger is er voor de toenemende aantallen toeristen veel zeepsop in Geysir gegooid om hem te activeren. Op de korte termijn zorgde deze kunstmatige ingreep wel voor frequente spectaculaire erupties, maar op de lange termijn raakte de geiser uitgeput. Gelukkig is dit bij de Strokkur nog niet het geval en spuit deze elke 5 tot 8 minuten zijn water slechts voor korte tijd 20 meter de lucht in. Toch zijn de uitbarstingen van deze actieve fonteingeiser vrij onregelmatig doordat er zich diep onder de grond vele holtes bevinden met waterreservoirs. Als deze verhit worden, raakt het water aan de kook en neemt de druk onder het aardoppervlak toe. Een hele horde toeristen staat ongeduldig in een cirkel om de Strokkur heen om een foto te maken van de verzamelbel, net voordat de geiser echt uitbarst. Geen eenvoudige opgave, omdat ‘de dansende waterspiegel’ van de geiser moeilijk is te doorgronden en het om fracties van seconden gaat. Karen hield op een grasveldje met de Strokkur op de achtergrond een korte presentatie over dit natuurverschijnsel, omdat ze in haar profielwerkstuk een vergelijking had gemaakt tussen de geisers van IJsland en het Yellowstone National Park in de VS. Verder waren er in dit geothermische veld meerdere heetwaterbronnen te vinden met fraai azuurblauw water.

Als laatste bezochten we het onmogelijk uitspreekbare Þingvellir. Nee, het is geen ping of ding, maar thwing of zoiets. Dit nationaal natuurgebied maakt onderdeel uit van de ‘Golden Circle’, een favoriete rondreis langs Þingvellir, de Geysir en de Gullfoss dat vanaf Reykjavik in één dag is te doen. Bij Þingvellir kun je heel goed de scheuren in het landschap zien ten gevolge van de spreidingsrug. Het natuurpark ligt daarnaast aan een meer waarin je erg mooi kan sportduiken. Ik had er vorig jaar een leuk verslag over gelezen in Volkskrant reizen (http://www.volkskrantreizen.nl/redactie/wilthijssen/artikel10272218/hoogtevrees_in_de_diepte). Het moet een fascinerende ervaring zijn om in kristalhelder water boven een diepe kloof tussen Europa en Amerika te zwemmen! Boven de grond was het echter minstens zo indrukwekkend. Met op de achtergrond de schildvulkaan Skjaldbreidur liepen we in de richting van een piepklein kerkje met vijf huisjes. Þingvellir is politiek en historisch gezien één van de belangrijkste plaatsen op IJsland, omdat hier vanaf 930 tot 1798 de openbare volksvertegenwoordiging één keer per jaar bijeenkwam. Met het instellen van deze volksvertegenwoordiging is IJsland voor zover bekend de oudste democratie ter wereld!

Met invallende schemering kwamen we een uur later aan op de plek waar onze IJsland expeditie eigenlijk begon: de camping Laugardalur in Reykjavik. Na snel de tentjes opgezet te hebben voor onze korte nachtrust vertrokken we naar de stad om een hapje te eten. Het ambitieuze plan was eerst om de nacht door te halen, maar al gauw bleek dat onze oogleden dat niet vol zouden houden. Het bleef bij een afscheidstoast in het gezellige restaurant!

Foto’s: Elaine Fleur

Zondag 16 augustus 2009, Camping Reykjavik

Stem of voeg toe aan :