Het is begin februari en iedereen begint in de ban van Antarctica te geraken. Ons avontuur op de Noordpool lijkt alweer een tijdje geleden en we zijn allemaal klaar voor een nieuw avontuur, ook ikzelf.

Sinds ik bij het NIOZ werk heb ik altijd de stille hoop gehad ooit eens naar Antarctica te mogen en dan nu, na bijna tien jaar lijkt het dan te gaan gebeuren. De tickets en hotels zijn geboekt, de laatste dingen zijn meegenomen van het lab naar huis om in de persoonlijke bagage naar Kaapstad vervoerd te worden dus niets lijkt ons meer in de weg te staan. Nog even een paar dagen thuis bij de familie en dan gaat het eindelijk gebeuren.

Wat moet het toch prachtig zijn, die mooie blauwe luchten met die enorme ijsschotsen, al die pinguïns, misschien wel walvissen en natuurlijk de reuze-albatrossen, wat kan werk toch mooi zijn! Ik kan bijna niet meer wachten om in het vliegtuig te stappen, hoewel dit natuurlijk ook wel moeilijk is, je laat toch je familie en vrienden bijna elf weken achter in de wetenschap dat jezelf een vermoeiende maar zeker mooie periode tegemoet gaat terwijl de regen hier in Nederland weer eens tegen de ramen slaat….

Maar dan vorige week zaterdag, de linker voorhoofdsholte gaat vol zitten en dat is foute boel. De neusverstuivers, Vicks vaporubs en alles wat maar een mogelijke werkzame stof bevat wordt uit de kast gesleurd om deze ontsteking te lijf te gaan. Het lijkt te werken, de druk op het voorhoofd neemt af maar een griepje is niet te omzeilen. Gelukkig nog een week voor vertrek dus dat moet geen probleem zijn. Dat wordt dus en paar dagen zweten in bed De 40 graden wordt met gemak gehaald, nog een paar dagen….

Helaas blijft de griep en het hoesten wordt alleen maar erger. Toch maar even naar de huisarts en daar wordt helaas longontsteking geconstateerd, oh nee!! Zwaar aan de antibiotica en snel het bed weer in.

Het kan allemaal nog. Zondag komt te vroeg om te vliegen maar dinsdag is nog een reële optie. Als ik maandag koortsvrij ben en de longen ’schoon’ zijn, dan mag ik gaan van de dokter. Mijn ticket wordt dus omgeboekt en de mede-opstappers ingelicht, kom op, moet nog lukken, snel naar bed!

Maandag weer met goede moed naar de dokter. De koorts is weg en ik voel me redelijk. Wel erg moe maar dat kan de pret niet drukken! Maar bij de dokter blijkt de ontsteking nog niet weg te zijn en nog meer pillen en een longfoto zijn noodzakelijk en dan wordt het wel duidelijk, het vliegtuig op dinsdag is geen reële optie meer.

Dag vliegtuig, dag Kaapstad, dag Antarctica, dag droom……

Balen, balen balen, hoe is het in hemelsnaam mogelijk de afgelopen tien jaar ben ik denk ik maar twee dagen geveld door iets van griep ofzo maar verder helemaal niets. Uitgerekend nu, vlak voor vertrek, voor het verwezenlijken van een van mijn dromen laat mijn lichaam mij in de steek. Ik ben er werkelijk kapot van.

Ik zal nu vanaf de ‘wal’ zo goed en zo kwaad als het kan helpen wat ik kan en lik ondertussen mijn wonden. Uiteraard hoop ik dat mijn mede-opstappers een fantastische expeditie gaan hebben met mooie verhalen, foto’s en video’s en een niet al te ruige oceaan!

Vanaf hier, veel succes en plezier toegewenst,

Bon voyage!

Patrick

Stem of voeg toe aan :