We zijn inmiddels twee weken van huis weg. Er is heel wat gebeurd, wat ons van het schrijven afhield. Nu lijkt de routine er een beetje in te slijten en hebben we meer tijd voor andere dingen dan het oplossen van de problemen.

Kaapstad, het lijkt lang geleden. Het was er warm. De Tafelberg was prachtig. Maarten, Charlie en Rob hebben hem beklommen, terwijl Loes met de lift omhoog ging. Het was een heldere dag en het uitzicht was prachtig. De vegetatie was in eerste instantie een enorme verrassing, het bestond uit waterminnende planten, moerassig. Terwijl de wind ons om de oren floot (pas aangeschafte zonnehoedjes werden snel opgeborgen) en we de lippen haast voelden barsten van de droogte, was een moerasvegetatie wonderlijk. Later begrepen we dat er heel vaak wolken hangen over de Tafelberg, ook na zo’n mooie dag, ’s avonds ligt er een deken van wolken op de berg.

We stonden te popelen om aan boord te gaan van de Polarstern om onze laboratoria in te richten voor we uitvoeren. We moesten nog even geduld hebben. Eerst moesten we nog het slechte nieuws verwerken dat Patrick toch niet mee mocht van zijn dokter vanwege de nog niet herstelde longontsteking. Dit hadden we niet verwacht, we voelden ons verslagen.

Iedereen probeerde zich voor te stellen hoe alles uitgevoerd moest gaan worden zonder Patrick aan boord. We waren vast besloten er het beste van te maken, maar de stemming was bedrukt.

Inmiddels was Hein druk met het lokaliseren van de nog missende container. Deze container voor de koolstofdioxidemetingen van Steven en Hans, was vanaf de Canarische Eilanden op weg naar Kaapstad. Het vertrek van de Canarische eilanden had al heel wat voeten in de aarde gehad, de aankomst in Kaapstad leek nog problematischer te worden.

Vanwege de harde wind werden er geen containerschepen gelost in de haven. Omdat we moesten wachten op deze container en op wat minder wind om uit te kunnen varen, kregen we alle tijd om uit te pakken en in te richten. Maarten’s ‘ultra clean container’ voor de ijzermetingen kon pas geladen worden nadat de missende koolstofdioxidecontainer geladen was. Maar al gauw werd zijn container naast het schip gezet en aangesloten op de elektriciteit, zodat ook hij aan de slag kon.

En temidden van deze chaos bereikte ons het volgende bericht: Patrick zit in het vliegtuig richting Kaapstad! Geweldig nieuws, wat een opluchting! Charlie, Rob en Maarten maakten een spandoek en de volgende ochtend liep er een vermagerde maar duidelijk tevreden Patrick weer te regelen en organiseren, hing met zijn hoofd in kisten om verloren gewaande zaken tevoorschijn te toveren en meer van zulks!

Juist toen de wind afgenomen was, arriveerde de container (midden in de nacht op een vrachtwagen, gelost in een andere haven honderden kilometers van ons verwijderd waar de wind minder was). De expeditie kon beginnen.

Stem of voeg toe aan :