Wat wel leuk was is dat we nog even met zijn drieen het ijs zijn opgeweest op een van de dagen erna.  Ik hoorde dat we mogelijk het laatste ijsstation deden en we moesten nog even wat sneeuw samples hebben. Charlie, Anne-Carlijn en ikzefl met een MT (Marien technician) het ijs op. In een of ander soort basketbal netje werden we door een kraan aan de boegkant op het ijs gezet en zijn we een stuk aan het schip gelopen. Er was een groep bezig om ijskernen te nemen om de ijscondities in kaart te brengen en dit beter te kunnen koppelen aan satelliet data. Hierna nog een aantal meter tegen de wind ingelopen en in een wit ultra clean sampling pakje gehesen, over de floatable jackets heen dus was een heel charmant gezicht. Naast het feit dat dit wetenschappelijk buitengewoon interessant is, was het natuurlijk ook erg leuk om te doen! Vooral toen er een aantal Adelie pinguïns eens kwamen kijken wat we an het doen waren. Nu zijn de Emperor pinguïns prachtig om te zien, de Adelies zijn echt schattig en zijn ook veel “drukker”. Rennen een beetje door elkaar heen en lijkt totaal geen structuur in hun doen en laten te zitten. Kortom, was en mooie dag!

Helaas werd deze mooie dag afgewisseld door een baaldag. Na de lunch stond mijn meet pc op blauw. Dat is dus niet goed, zeker niet toen er bij het opnieuw opstarten allemaal kraak en piepgeluiden uitkwamen. Sindsdien niets meer mee te doen. Kortom, harddisk gecrashed en de afgelopen 3 dagen geen back up gemaakt stom stom stom. Hier aan boord zijn geen connectors voor deze specifieke harddisk dus dat wordt thuis maar even naar de dokter om te zien of de data nog te redden is.

Het einde van het programma kwam in zicht. We zijn toen op weg gegaan naar een positie een stuk verder noord en ook westelijk van waar we zaten en we verlieten dus het ijs. Een prachtige scenic route. Mijlen lang door een enorme graveyard van ijsbergen. Waar je ook keek, overal ijsbergen, groot, klein, rond, vierkant, hoekig je kunt het zo gek niet bedenken of het lag er.

Geen idee waarom er hier zoveel lagen maar waarschijnlijk aan een gebrek aan stromingen hopen ze zich hier op. Ook het zonlicht werkte mee en af en toe een walvis, dus het was een mooi schouwspel.

De dag erna waren er nog wel steeds wat ijsebergen maar niet meer zo veel en uiteindelijk op de mooring plek gekomen. Daar een diepzee verankering te water gelaten die uiteindelijk op 75 meter onder het oppervlakte zou moeten uitkomen. Maar wat bleek, nadat het zaakje te water was gelaten dreef de driver “keurig” aan het oppervlakte ipv op 75 meter. Foutje, even Apeldoorn bellen.

Men had geen reserve gewicht mee en de vraag was wat nu? Aangezien wij ons frame niet meer mee willen nemen (het heeft zijn dienst bewezen en kost te vel om terug te sturen) was het een optie dit als gewicht te gaan gebruiken. Maar helaas, bij het opnieuw aan boord halen van de spullen bleek er dusdanig veel schade te zijn opgelopen dat de heel zaak weer keurig in de kisten is opgeborgen en de missie is mislukt.

Hierna nog een diepe CTD gedaan en wij nog 3 keer met het frame gespeeld en een profiel binnengehaald en het zit erop!

Next way point Punta Arenas, 1700 en nog wat zeemijlen en dan: salades, goede koffie, verse groenten, fruit en een drankje, het is leuk en spannend om op cruise te gaan maar toch ook wel weer mooi om terug te komen!

Good bye Antarctica, 

Eergisteren moest er een verankering op een ijsschots worden geplaatst en dat was een operatie van 12 uur. Dat betekent verlof! We mochten even ‘luchten”! Altijd leuk als je het schip af mag en zeker als dat op het ijs is. Na een paar ferme aanlopen lag de boot op de schots en werd de gangway uit gezet. Na een test rondje van de bemanning met prikstok mochten we er allemaal af en dat was erg mooi en leuk. Zeker ook omdat er 3 zeehonden lagen te pitten. Maar wat nog veel leuker was, er kwamen een stuk of 6 keizer pinguïns eens even kijken wat we aan het doen waren. Eerst van en afstandje maar even later ook bij en tussen ons in. Was wel even schrikken toen ik op mijn knieën zat en er een met een noodgang aankwam glijden, stopt ie, of stopt ie niet? Ze hebben een best lange snavel die volgens mij wel wat schade kan aanrichten, maar het viel allemaal mee. Rustig blijven zitten en dan gebeurd er niets! Heeft natuurlijk weer de nodige GB’s opgeleverd. Overigens vroegen de Amerikanen zich af waarom we de drank niet mee hadden genomen het ijs op.  Blijkbaar mag je dus op het ijs alcohol drinken. Dus je mag het niet drinken op het schip, mag het eigenlijk helemaal niet mee nemen aan boord maar je mag het wel (als je het per ongeluk toch in je koffer had zitten ofzo..…) opdrinken op het ijs. Kortom, klinkt als het Nederlandse drugs beleid.

In de nacht was het allemaal afgerond en zijn we weer noordwaarts gegaan richting de ijsrand, waar we nu dus dwars doorheen varen. De ijsmensen hier aan boord kunnen nu weer aan de bak en de komende 4 dagen zitten we dus in het ijs. Dan nog een paar verankeringen en dan komt het einde in zicht. Overigens zijn we uit de deadzone en is de e mail restrictie opgeheven. We kunnen dus na uitzoeken van de mooiste foto’s binnenkort wat naar de vaste wal sturen!

Op het intranet staan filmpjes waarbij er dus een brok is afgebroken terwijl het schip op een meter of 20 meter lag ofzo. De brokken ijs lagen op het helidek en op het werkdek kwm een muur van 2 meter water voorbij! Erg indrukwekkend!

We hebben de PIG dus uitgezwaaid en toen begon het voor ons. Op weg naar het noorden waar ijswerk gedaan gaat worden zijn we dus dwars door de polynya gevaren en die hebben intensief bemonstert. Oftewel, een hoop water naar boven gehaald. Dit heeft wel wat afbraak op het dag nacht ritme gedaan
en we lopen nu wel en beetje als zombies in de rondte. Valt toch niet mee om 4 uur te slapen en de nacht erop met een dutje van 1.5 en 3 uur nog een fitte indruk te maken! Maar ja, was voor een goed doel en we proberen nu weer wat extra slaap te pakken.

Het was de moeite waard. De hoeveelheid leven (algen) was echt enorm en we hebben heel wat filters gebruikt om de boel te kunnen filtreren. Ook zijn er de eerste signalen van ijzer limitatie dus dat is mooi! Verder weer een hoop robben gespot en ook een aantal pinguïns, blijven leuk om naar te
kijken.

Ondertussen is onze container veranderd in een gym. Om een beetje in vorm te blijven moet er toch gesport worden en aangezien wij geen tijd hebben om dit in de gym te doen hebben we er zelf maar een gemaakt. De push ups kunnen we tussen de tafels doen. Er hangen 3 elastieken aan het plafond voor het oefenen van het iron cross en onze nieuwste aanwinst is een basketbal korf. Dit alles om maar niet als laatste te eindigen in de weight contest. Elke zondag wegen we ons en de verliezer betaald het eerste rondje pisco sours bij aankomst in Punta. Op dit moment staat Charlie bovenaan (wat dus niet goed is voor hem..) en heeft hij  mij afgelost afgelopen week. Ik heb op de een of andere vage reden 5 pond verloren dus gaat de goede kant op!

Overigens zijn we allemaal afgevallen ten opzichte van ons startgewicht dus het is niet zo dat we helemaal dichtgroeien. Wat op zich wel gek is aangezien het eten nog steeds perfect is. Er zijn nog steeds sinaasappels, druiven en appels. Helaas is de sla sinds 2 dagen verdwenen en moeten we heb doen met diepvries groenten. Gisteren overigens weer Mexicaans! Heerlijk, alleen mag Charlie geen bonen meer eten volgende keer. Goed, verder weinig te melden, we zijn nog dieper in de deadzone beland wat betreft de mail en nagenoeg alle e mail ligt plat. Ikzelf heb de afgelopen 3 dagen 1 hele mail gekregen dus dat is lekker…..
Weet trouwens niet of iemand al Prins Willem-Alexander heeft gebeld om te zeggen dat wij pas de 28ste aankomen in Punta. Is dus helemaal niet nodig om de 6de al naar Punta te gaan. Punta is nu niet echt een stad waar je jezelf 3 weken kan vermaken. Maar goed, daar komen ze dan wel achter.

Onze eerste dag was lang maar meer dan de moeite waard. Slaap voel je hier door het bijna permanente daglicht sowieso niet en wij zijn onder de indruk van elke minuut.

Vorige week moesten we ook nog de overlevingsboot in en dan weet je zeker dat je zoiets niet mee wilt maken. Klein hol lawaaiig ding en je zit bijna bij elkaar op schoot. Leuk als je daar een dag of drie (als we mazzel hebben) in mogen zitten. Je krijgt dan overigens de eerste 24 uur geen eten en drinken omdat je lichaam wel genoeg heeft aan reserves. Het enige dat je krijgt is een zeeziekte pil Kortom, laten we blij zijn dat ze er zijn maar hopen dat we ze niet nodig hebben! Ik heb trouwens ook geen wc gezien in dat ding….
Na de safety drill was er dit keer een verassing. Aangezien het zaterdag was en ze hier zelf een liquid nitrogen apparaat hebben staan en dat ding toch aan stond, gingen we ijs maken. Van 2 liter slagroom, 1 liter melk, ½ kg en 1 kg frambozen. Gooi hier langzaam 4 liter vloeibaar stikstof bij, ff roeren et voila! Heerlijk ijs! Dat worden weer een paar push ups extra vanavond, maar was wel lekker!

We waren wel wat later als normaal bij de lunch en hier werd Charlie meteen in zijn nek gegrepen door captain Mike, of Charlie eerst even de taart wilde aansnijden voordat hij eten ging opscheppen. Er waren blijkbaar al mensen aan het wachten maar ja, traditie, de jarige begint!

Verder doen we ons werk en lijken de dagen dus steeds meer op elkaar. We zitten nog steeds in hetzelfde gebied en zelfs de cruiseleader heeft geen idee wanneer we hier klaar zijn. Alles hangt af van de autosub een mega project van 10 miljoen als ik het goed heb en die slokken dus de nodige scheepstijd op. Deze RUV (Remote Underwater Vehicle) gaat voor ongeveer 20 uur “op missie” onder de ijsrand. We denken namelijk dat we Antarctica zien, maar eigenlijk zien we alleen maar ijs en gletsjers. De ijsrand is ongeveer 300 meter diep en bij de gletsjer is die ook nog eens een kilometer of 70 lang. Dit betekent dus dat het “vaste” land 70 kilometer bij ons vandaan is.  Dit had ik mij nog niet echt gerealiseerd en vond dit nogal indrukwekkend! Deze RUV is volledig van te voren geprogrammeerd en is in staat om geheel onafhankelijk dus van deze lange missie uit te voeren. Overigens “loopt” de RUV op batterijen en gebruikt er 5000 per run. Op zijn missie meet hij de stroomsnelheid van het water, afstand naar de bodem en het ijs zelf en eveneens de structuur van het ijs wordt vastgelegd. Verder is hij ook uitgerust met een CTD dus ook temperatuur en zoutgehalte worden gemeten. In de neus zit een sampler die ook nog eens de nodige monsters kan nemen onderweg dus al met al een mooi stukje hi-tech!

Waarom zoveel moeite om dit te onderzoeken, wel in vogelvlucht waarom deze gletsjer en dit gebied zo belangrijk zijn: De PIG is een snelle gletsjer, Hij “loopt” met een snelheid van ongeveer 4 km per jaar de zee in. Dit leek mij gisteren al wel heel erg veel maar ja, je gaat de baas van de expeditie niet tegenspreken natuurlijk. Maar nu lijkt het me onmogelijk, dat is 11 meter per dag! Kortom, dat gaan we even navragen, wordt vervolgd..

De gletsjer breekt hier dus af en gaat als een ijsberg verder door het leven om uiteindelijk op te gaan in water. Het afsmelten van deze gletsjer gaat sneller dan andere gletsjers ter wereld. Waarom is dit en wat is de oorzaak? Een theorie is dat de upwelling van circumpolar deep water een van de oorzaken is van deze smelting. Omdat dit gebied ook een van de meest productieve gebieden ter wereld is, is voor ons de belangrijkste vraag waarom is er zoveel leven? De algen zouden een gebrek aan ijzer moeten hebben en er zou helemaal niet zoveel leven moeten zijn. Misschien komt er wel een boel mee met de gletsjer, dat zijn de dingen die ons hier bezig houden.

Verder is het weer wat minder, het vroor zelfs 2 graden, brrrr koud! Gelukkig hebben we lekkere dikke Pool pakken! Al die verschillende handschoenen zijn eigenlijk wel makkelijk met dit weer. Nog steeds weinig walvissen, pinguïns of vogels (als ik weer een vogel zie, zal ik een foto proberen te maken voor je plakboek Frank! Kan je indruk maken bij je vrienden).

We zullen zien.
Overigens is er als we mazzel hebben een maal per dag email contact en ligt de prioriteit op inkomende mail. Zorgt wel voor wat verwarring zo van, hoe gaat het bij jullie, we horen niets. Wij sturen dus wel, maar komt blijkbaar niet aan.

We are presently in the INMARSAT
“Dead Zone”

• IT is actively attempting Iridium email transfers
• Check here for information on successful transfers
• Please send only essential email off ship
• Please do not send attachments of any kind off the ship
Goed, dat weten we dan ook weer! Wij zijn ondertussen bij de PIG aangekomen en hier zullen we de komende dagen blijven. Al weet niemand hoe lang precies. De stromingen langs en onder de PIG zullen worden onderzocht om een beter beeld te krijgen van wat nu de versnelde smelting van deze gletsjer veroorzaakt. Ook zal de mixing van het smeltwater met het zeewater en de effecten hiervan op stromingen worden bekeken. Dit alles met ctd’s heel veel ctd ’s en ook de zogenaamde autosub. Een onbemande duikboot die is uitgerust met een een ctd maar ook 2 adcp om zowel de bodem als de onderkant van de ijsrand in kaart te brengen. Deze autosub kan 24 uur “weg” blijven en wordt van te voren helemaal geprogrammeerd. Mocht er onverhoopt iets fout gaan, dat zal hij omkeren en naar en “recovery” punt terug keren. Met een soort torpedo die naast het schip hangt probeert men soms wat data van de sub op te vangen maar dit is maar een keer of 5 per run mogelijk en eigenlijk is het dus hopen dat alles goed gaat en na de afgesproken tijd hopen dat de sub weer boven komt! Dit is overigens de laatste keer niet gebeurd… Spannend dus! Er staan 4 runs van minimaal 16 uur gepland geloof ik en dan nog de nodige test runs.

Kortom, we zijn hier nog wel even
Wij gaan “gewoon” door met ons eigen werk en zijn lekker water aan het scheppen als we de mogelijkheid krijgen!

De positie die ik eerder doorgaf was trouwens helemaal verkeerd, maar nu kan iedereen zelf kijken dus dat is mooi. Vanmorgen leek het wel of we op de weg naar huis waren. Het ijs was verdwenen en de water temperatuur was gestegen tot boven nul. Was tegen het vriespunt van -1.8 graden aan dus dat was wel even vreemd. Hier en dar nog wel een ijsberg maar dat was het. We maken wel vorderingen naar de PIG en daar zullen we als het goed is vanavond aankomen! Onderweg nog wat verankeringen te water gelaten die daar als het goed is 2 jaar in het water blijven liggen en dan weer worden opgehaald. Deze dingen meten de stroomsnelheid, temperatuur, en zoutgehalte en sommigen zijn nog in staat om dit op verschillende dieptes te doen ook! Wij hadden verder wat problemen met het frame, touwtjes gebroken zodat het sluitingsmechanisme niet heeft gewerkt. Dat wordt dus weer even hobbyen later vandaag. Na het avondeten nog een flessen serie los aan de draad gedaan en voor de eerste keer was alles in een keer gesloten! Heeft wat tijd en manipulatie aan het sluitingsysteem gekost maar nu lijkt het te werken! Rond 20.00 uur was Antarctica dan eindelijk in zicht. Was heel anders dan dat we de vorige keer hebben gezien. Vorige keer zagen we alleen maar de ijsrand maar hier kan je ook daadwerkelijk de bergen zien en enorme ijsvelden, is weer erg indrukwekkend! ’s Avond nog een heerlijk kopje thee gedronken op de mooie dag!

Vanmorgen zijn we dus dat productieve gebied ingevaren en dat kon je wel zien ook. Het water is echt een groene soep! De onboard fluorometer die eerst 0.4 ugram/L aangaf schoot naar ruim 30 ug/L en de concentratie van opgelost CO2 in het water daalde van 280 naar een minimum van 100ppm! Kortom, er is volop leven hier! Ook weer een berg robben gezien en helaas bleef het daarbij, geen walvissen, pinguïns of anders gespuis. Was een druk dagje aangezien we water hebben ingenomen voor biologische experimenten en ook nog los aan de draad om een idee te krijgen wat er allemaal veranderd op diepte. We hebben maar 325 meter draad dus dieper dan 300 meter kunnen we helaas niet.

Het is dus al sinds gistermiddag prachtig weer met een heldere blauwe lucht. Ook vannacht schitterend weer en dan is het wel eens moeilijk o naar je bed te gaan. Maar ja, om 0.30 uur toch maar gaan liggen. Om 7.30 uur gaat de wekker van Charlie en dan is het wel eens moeilijk eruit te komen. Maar ja, het ontbijt roept! ‘s Morgens alleen  een bakkie cornflakes met een oploskoffie en een glas jus d’ orange niets meer niets minder, we moeten natuurlijk wel een gaatje laten voor de lunch en diner. Was weer genieten vandaag met een heerlijke Chinese kippensoep met ei, taugé en meer kip dan water met salade en een vers gebakken broodje s middags en en ‘s avonds stond er een hele bak met sushi en rijst, gebraden varkensvlees en natuurlijk sla, tomaat, wortel, komkommer, kiwi, ananas en verschillende soorten meloen, dat zal nu toch wel snel op zij denk ik!

Aan het ontbijt mochten de losse flessen weer aan de draad en uiteindelijk na twee pogingen weer zes dieptes binnen (nog steeds 100%). Ik heb het eerste diepte profiel gemeten en ondanks dat et de eerste is ziet het er toch wel mooi en al laag uit.

Ter indicatie, op 50 meter zit er ongeveer 50 picomol ijzer per liter.

Nu zegt dat de meesten niets maar pak eens een suikerklontje uit de kantine en neem aan dat dit een gram ijzer is. Dan moet je dit suikerklontje in 357.142 liter water oplossen en dan heb je de ijzer concentratie die we hier meten.  Het lijkt er trouwens op dat we echt op geen mogelijke manier te volgens zijn via internet. Er is vorig jaar een brand geweest toen de Palmer op volle zee was en daar is de nodige schade opgelopen. Is allemaal weer gerepareerd maar ze zijn blijkbaar niet meer te volgen. De IT mensen hier aan boord weten ook niet hoe we dat wel moet..

Maar goed, voor de geïnteresseerde mensen we zitten nu op lat -72 08.015 en lon -174 06.655