Er was besloten om eerst naar Summit te vliegen, zodat daar bijgetankt kon worden, en alsnog de weersituatie in SFJ bekeken kon worden. De deur was al dicht, maar er was nog iets aan de hand. De kleine crewmember met het rode haar had ons al geteld, en daarna de loadmaster ook, en toen een senior crewmember uit de cockpit nog eens, en toen moesten we een presentielijst tekenen. Dit hoeft normaal nooit. Het bleek dat Sepp tijdens het wachten terug was gegaan naar de trench om nog wat te werken, of de nieuwe mensen te instrueren. Ja, en als je dan lekker aan het werk bent vliegt de tijd en vergeet je alles om je heen.

Om 16:10 vertrokken we zonder problemen. Eventjes werd het zoals gebruikelijk heel warm in de cabine, maar later was het alsof er ergens een raampje open stond, zo koud was de rest van de vlucht. Op verzoek, vanwege het ijsvervoer, maar zo koud had ik nog niet eerder meegemaakt, ook de voorgaande weken op NEEM niet.

Een dik uur later waren we op Summit, waar het het toestel niet mochten verlaten. Het tanken duurde ongeveer een uur, en iedereen was koud en onrustig. Gelukkig vertrokken we weer zonder problemen en rond 20 uur landden we op SFJ. Daar moest  natuurlijk meteen het ijs veilig in vriezers opgeborgen worden, en dat andere pallets werden naar het NEEM-magazijn vervoerd. Om 21 uur waren we weer in KISS, en gingen we snel naar de Thai, die tot 22 uur open is.
Daarna moesten Jocelyn en ik ervoor zorgen dat we onze kisten te pakken kregen. Jocelyn zou de volgende ochtend vroeg met de 109’s terugvliegen naar Albany, New York, en moest alle goederen nog klaarzetten, en ik had in KISS alle spullen die later naar het IMAU teruggestuurd konden worden, en in mijn kist zat alles wat wel meteen mee moest naar NL. We waren dus nog tot na middernacht in de zeikregen bezig met het verslepen en uit- en inpakken van onze kisten.

Om 14:15 zagen we dat de vliegtuigmotoren waren uitgezet, dat is een slecht teken. Vlak daarna kregen we een korte briefing van Dorthe, de nieuwe Field Leader. Blijkt dat het nog steeds slecht weer is in Kangerlussuaq, en dat het vliegveld niet is vrijgegeven voor inkomend verkeer. Omdat de situatie hetzelfde is in Thule, kunnen we niet vertrekken, want er moet een uitwijkmogelijkheid zijn. De laatste mogelijkheid is het station Raven (op het ijs!!), maar daar kunnen maar twee mensen opgevangen worden, en we zijn met 19 + crew aan boord. Er schijnt te worden gesproken over uitwijken naar Canada, maar dan heeft het vliegtuig nog meer brandstof van NEEM nodig, en dan zou er niet voldoende overblijven tot de volgende vluchtperiode. En we hebben natuurlijk niets te zoeken in Canada!!

Om 15 uur komt het nieuwe weerbericht, hopelijk is de mist dan weg en kunnen we gaan. Als we nog langer moeten blijven, moet het ijskernpallet weer afgebroken worden om de dozen in de vriezer terug te zetten.

Nu zit ik met Heejin “I believe I can fly” op de warme comfortabele bankjes in de Dome, maar liever zat ik in de oncomfortabele bankjes in de Hercules. Heejin heeft haar Nijntje (Miffy) reiskussen al bij zich, ik moet het doen met mijn dikke jas.

Laatste nieuws: we gaan eerst naar Summit, om te tanken, dan door naar Kanger.

Uiteindelijk om 2 uur naar de tent gegaan, waar Jocelyn natuurlijk geheel omringd door haar labspullen nog bezig was met inpakken. Maar goed dat ik niet op een gewone tijd wilde gaan slapen.

Gewone tijd opgestaan, en afgewacht tot we hoorden dat de vlucht niet door ging. We kregen de ochtend vrij om onze spullen weer uit te zoeken, bed op te maken enzovoort. Inmiddels was het prachtig weer geworden, en iedereen die niet ging slapen bleef zoveel mogelijk buiten. (Bijvoorbeeld om een nieuwe shitter te graven in ons deel van het kamp! Echt fijn, de laatste keer was alleen de zetel verplaatst, zodat er nog een toren gepoept kon worden in hetzelfde gat. Bah.) Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om een stukje met Lou mee te rijden op de Pisten Bully, terwijl ze de landingsbaan prepareerde Dat was leuk en gezellig.

Daarna nog even geslapen, en ’s middags gewoon gewerkt. Nog een paar foto’s: Heejin, met elastieken om haar handschoenen om die passend te maken; Jun doet de Todd-walk (haha!!), en een kleine Zargeskist, die per ongeluk onder een Flexmobile was terechtgekomen. Geen reclame voor Zarges dacht ik, tot ik hoorde dat het grootste deel van Sepp’s glasplaten en ongeschonden uitgehaald kon worden!

De kok had ’s avonds sushi gemaakt, en andere kleine hapjes, reepjes eend, gravlax enzo. Erg lekker. Zo erg is het niet om een dag korter in Kangerlussuaq te zijn. ;-)

Vandaag op volle snelheid gewerkt, het gaat heel vlot met het nieuwe team. Die redden het wel, na deze crew change. Gregory blijft nog een paar weken, en de nieuwelingen Jean-Louis (call me Jaylo, Haha!) en Julia zijn ervaren en werken goed samen. We hebben 50 bags geprocessed, zonder dat het ergens vastliep, of er ergens een klusje bleef liggen. Op de foto achteraan Gregory en Thomas (de nieuwe DEP-guy), vooraan Jun, Julia, Heejin, Jaylo (!) en ik. Ik kan het ook niet laten om nog twee foto’s van Jean-Louis in zijn oude wollen onderpak toe te voegen. Het is grappig dat vrijwel iedereen elk veldwerk dezelfde kleding draagt, het wordt echt deel van je, maar twintig jaar oud ondergoed gaat wel erg ver. Zegt Carina met gaten in haar trui van Spitsbergen 2005.

Een ander laatste klusje was het toevoegen van Utrecht aan de wegwijzer. Dank Peter, voor de afstand. Nu naar de tent, kijken of er plek is om te pakken. Jocelyn is haar lab ook aan het afbreken, ben benieuwd hoe ver zij is.

Volgend bericht hopelijk morgenmiddag vanuit Kangerlussuaq.

Glaasje port erbij. Het is lekker rustig hierboven in de Dome. Geen tafelvoetballende Fransozen voor de verandering. We hebben vanavond een mooie slechte film gezien, Whiteout, een Canadese productie die zich op Antarctica afspeelt. Dit soort film hoor je hier altijd te bekijken.

Het weekeinde was weer heel bijzonder. Op vrijdag was het zo rustig, dat het griezelig was. Totdat Julia haar banjo pakte, en droevige liedjes begon te zingen. Todd had al over haar verteld (diep onder de indruk), en het was echt leuk.

Rond middernacht ging ik naar bed, maar toen ik buiten was, stond de zon nog hoog, en het licht was zo mooi, en het waaide nauwelijks, dus ben ik nog een wandeling gaan maken. Hier zijn de foto’s daarvan.

Zaterdag begon een beetje raar, met alle nieuwe zware jongens (de nieuwe kok, en Gunnar, de vervanger voor Sverrir) (en Lou!) druk en dronken. Maar zo tegen middernacht (ja dan gebeurt het hier) kwam de stemming er toch in. Ik alweer braaf om 2 uur gaan slapen.
Vandaag (zondag) lekker gewerkt. De interpretatie van de DEP=gegevens wordt steeds belangrijker. Ik ben benieuwd of we voor mijn vertrek nog duidelijkheid krijgen over het Eem-ijs.

De muziek is nu heel anders, in plaats van Todd’s rock (en air guitar!), nu Julia’s folk en avant garde jazz, en Heejin leent JiWoong’s iPhone voor mierzoete Koreaanse muziek. Ik verlang wel een beetje terug naar de Duitse pretpunk van vorige week.

Woensdag en donderdag hebben we onze portie brittle ice afgemaakt, en vanochtend zijn we weer teruggegaan naar de “hardcore” (zoals doc Simon het noemde). Er ligt een kleine 50 meter ijskern in de buffer, en de drillers produceren weer ongeveer 20 meter per dag, dus tot mijn vertrek zitten we wel goed. We zijn nu meer dan 2200 meter diep, en DEP-metingen geven aanwijzingen dat we het eind van het Eemian-tijdperk (dus het begin van het ijs uit het Eemian)  aan het naderen zijn.  Voor sommigen net te laat, Jocelyn had graag stuifmeelkorrels uit het Eemian willen vinden, maar zij vertrekt ook dinsdag, en moet dus wachten tot volgend jaar tot ze die samples kan verwerken. Maar wat is nu één jaar op 125.000?

Verder nieuws: met hulp van Simon heb ik woensdag mijn eerste poging tot langlaufen gedaan, op Célia’s ski’s. Heftig, en ik heb Lou moeten beloven dat ik het nog eens doe voor we vertrekken.

En er is een nieuwe kok, Rene, een echte chef, met een eigen restaurant ergens in Denemarken. Gisteren was zijn eerste dienst, en hij heeft nog niet helemaal door wat wij hier nodig hebben. De lunch bestond uit dunne soep, sla, en brood. Hm. Dat is best OK als je op kantoor werkt, maar nu moest ik tijdens de theepauze een dikke boterham eten, en cake. Voor het diner had hij geweldig lekker rundvlees gemaakt, echt super, en walvis, dat was nog over van Greenland day, afgelopen maandag, ook lekker. Maar rare groenten erbij en ongare aardappelen. Hij moet duidelijk ook nog wennen aan de keukenapparatuur. Vandaag was er gelukkig gewoon weer pasta voor lunch, dus ik hoop dat ik vanavond niet nog een tosti moet maken tegen de honger.

Gisteren is naar aanleiding van de weersvoorspelling besloten dat de vlucht in de vroege avond zou zijn. Overdag zou het iets te warm zijn, en later werd mist voorspeld. Het was inderdaad een zonnige dag met maximaal -7˚C. Om 17:30 is de Hercules vertrokken uit Kanger, en voor achten zijn ze hier geland. Toen was het nog helemaal helder. Toen kwam inderdaad de mist opzetten, en we konden het vliegtuig niet eens zien opstijgen. Gelukkig lukte het in één keer, om 20:45.
We hebben zeventien nieuwe mensen, we zijn ons nu nog een beetje aan het voorstellen. En post! De USB-stick met de nieuwe CD van Marc Almond is goed gearriveerd. Tusend tak, Paul!! XXX

Bo & Aimee

Vanochtend hadden Jocelyn (m’n tentgenote) en ik even behoorlijk stress. JP had me laten weten dat met de aankomst van alle nieuwe mensen er een andere indeling gemaakt moest worden, en dat Heejin bij ons toegevoegd zou worden. Er staan twee stapelbedden, dus het zou wel moeten kunnen, maar Jocelyn heeft er ook haar lab, en er is dus nauwelijks vloerruimte over. Nu ja, ik moet niet overdrijven, maar we zouden meteen van de meest luxueuze indeling (die ik wel OK vind!) naar de slechtste indeling gaan. Gelukkig besloot Heejin deze week in de Dome te gaan slapen. Daar kwamen bedden vrij, en blijkbaar heeft ze ’s nachts meer last van kou dan van herrie. Nou voor mij is dat precies andersom, en uit betrouwbare bronnen weet ik dat zij niet geruisloos de tent binnenkomt, ’s nachts.

In de trench heeft Bo ons laten beginnen met het bovenste stuk brittle ice. Dat is niet zo slecht, de foto is één van de ergste. Er lag ongeveer 50 meter op een plek die vrijgemaakt moet worden voor nieuw geboord ijs, en tot nu toe gaat het wel goed. We doen geen line scan en Greg helpt mij nu met het loggen en inpakken van de physical properties-stukken. In twee shifts hebben we 24 bags gedaan, veel meer dan we verwacht hadden. Hopelijk nog twee dagen, en dan weer verder met het nieuwe ijs.

Voor het vliegtuig arriveert, moeten we de ijssamples op een pallet zetten voor het transport. Dan gaat alles aan boord en mogen onze mensen instappen. Als alles volgens plan gaat zullen zij rond middernacht in SFJ aankomen, en dan moeten ze nog meehelpen met het plaatsen van de ijskerndozen in de vriezer. Maar dan hoeven ze morgen in elk geval niet in Kanger te eten. Hier is het veel beter!

Vandaag hebben we weer keihard gewerkt. Bo wilde dat we de voorste ijskernbuffer leegmaakten, dus hebben we maar liefst 52 bags geprocessed, de laatste stukken waren zelfs vandaag nog geboord. Dit om toegang te krijgen tot de achterste buffer, waar het beruchte brittle ice ligt opgeslagen. Morgen is het zover, we krijgen een portie van ongeveer 100 bags te verwerken. Bo heeft zojuist de kwaliteit bekeken, en hij denkt dat het wel meevalt, en dat we er in drie dagen doorheen zijn. Daarna kunnen we weer verder met wat de drillers deze dagen produceren. 100.000 jaar oud, Eemian, ik ben benieuwd wat ik nog voorbij ga zien komen.

Vanavond was het mooi zonnig en Aimée en ik hebben nog even een wandeling naar de landingsbaan gemaakt. We wilden eigenlijk naar het bankje, maar we hadden een omweg genomen, omdat we eerst naar de windzak wilden, en na ruim drie kwartier was het bankje nog niet in zicht. Toen maar terug naar het kamp. Onderweg kwamen we de gekke dokter tegen, die de Japanner Jun een kite-ski-les aan het geven was.

Morgen vertrekken Aimée, Bo en JP, en nog 10 anderen, waaronder electronicus Martin van het AWI, maar hij blijft in Kanger, om met onze IMAU’ers Wim, Paul en Bas een gat in de smeltzone van Groenland te maken.

Onze field leader Jørgen Peder (JP) plaatst elke dag een update op de NEEM-website, maar ook hij moet soms naar onderwerpen zoeken, en afgelopen week had hij ongeveer dezelfde foto’s als ik. Lees mee op deze site.

Zaterdag werkten we tot ongeveer half drie, en daarna waren Aimée en ik de koks van het kamp. We hebben een rijsttafel gekookt, met Babi Ketjap, Sambal Goreng Telor, Sajoer Boontjes, Atjar Tjampoer, Satehsaus en Seroendeng. Aimée had een Wajangpoppetje gedownload om mooie menukaartjes te maken. Het was bijzonder goed gelukt en iedereen heeft lekker gegeten. JP heeft weer één van zijn speeches gehouden, inclusief een sentimenteel verhaaltje over een sneeuwvlokje dat 80.000 jaar in het ijs gevangen had gezeten en nu bevrijd werd, terwijl het zijn informatie over die tijd aan ons afstond.
Astrid en Helle zorgden voor het nagerecht: chocoladetaart, walnotenijs en rød grød med fløde. Erg lekker. Daarna was het zaterdagavond en heel gezellig. Om 2 uur naar bed gegaan, en toen ik om 5:30 naar de WC moest, zag ik nog mensen bij de Dome hangen. Heerlijk uitgeslapen tot 11:15.

Zaterdag is er niet veel geboord, omdat de temperatuur van het boorgat gemeten moest worden. We zijn nu dieper dan de diepst “bekende” lagen die van te voren met radarmetingen vastgesteld waren, en om te weten wat de drillers te wachten staat  moeten de modelleurs weten hoe het temperatuurverloop in het gat is. Bo had een temperatuur voorspeld, en tijdens het eten verscheen op ons mooie informatiescherm het volgende bericht:
Bo!!!!!!!!
You were wrong!!!!
……
…….
……
……
…….
….
by 0.2 degrees.

Vanmiddag is de temp sensor weer omhooggehaald en bleek dat Bo zelfs precies gelijk had. Dat is mooi, want dat betekent dat er in elk geval niet meer ijs wegsmelt op de rotsbodem dan is voorspeld, en dat de drillers de huidige boor nog een tijdje kunnen blijven gebruiken. Als het te warm wordt, onderin het gat, dan moeten er dingen veranderd worden. Inmiddels zijn ze weer verder gaan boren.

Eén van de belangrijkste doelen van het NEEMproject is om aan het opgeboorde ijs meteen zoveel mogelijk metingen te doen. Dat begint dus met de DEP, en tijdens het processen de ECM, twee methoden om de elektrische en geleidbaarheidseigenschappen van het ijs te meten.

De resultaten hiervan kunnen direct worden vergeleken met die van North GRIP, en daardoor weten ze nu dat de voorspellingen van de leeftijd van het ijs behoorlijk goed waren. Er is een afwijking, maar die is alleen maar gunstig, want het ijs van 85.000 jaar oud is ongeveer 24 meter minder diep aangetroffen, dan op grond van de radarmetingen en de resultaten van NGRIP werd verwacht, en dat betekent dat er nog meer oud ijs onder zit.
Maar waar het hier allemaal om draait is de CFA, Continuous Flow Analyses.

De mooie rechte staaf van ijs, die ik met de lintzaag produceer, wordt in een houder geklemd, en in de trench op een verwarmde gouden plaat gezet. Langzaam smelt de ijsstaaf, en het smeltwater wordt via allerlei pompjes en slangetjes naar een verwarmd lab geleid, waar het verdeeld wordt over diverse meetinstrumenten. Hierover later meer.

Tijdens het smelten komt ook de lucht, die in het ijs “opgelost” zat weer vrij, en deze wordt naar een ander warm lab geleid, waar direct  met verschillende analyzers van deze lucht methaan (CH4) en lachgas (N2O) gemeten worden. Er worden daar ook isotopenmetingen gedaan aan waterdamp via de CFA en aan het gesmolten ijsschraapsel dat bij de preparatie voor de line scan vrijkomt. De resultaten van deze metingen kunnen ook weer direct met de NGRIP-data vergeleken worden. Er zijn dus allerlei verschillende methoden om direct onze NEEM-ijskern met andere te vergelijken.