Ik ben nu twee dagen thuis en inmiddels ook geestelijk in Nederland gearriveerd. Eergisternacht en gistermiddag - tijdens het doen van een noodzakelijk dutje - schrok ik nog wakker in de veronderstelling dat mijn bed bewoog en ik aan boord van de Lance was. Hoewel ik buiten toch duidelijk het witte hek van ons balkon en koerende duiven zag, slaagde mijn hoofd er op de een of andere manier in om het hek te transformeren tot de reling van Lance en de duiven tot stormvogels. Best knap.

Op Lance was het leven als in een cocon. Geen nieuws, geen VPRO, geen uitstapjes naar vrienden, cafe, bioscoop of Albert Heijn. Alleen wij opvarenden, de boot, de bergen, het ijs en het eten. Dat klinkt misschien beperkt, maar was eigenlijk wel lekker. Maar nu moet ik de cocon toch echt verlaten. Want al die uren die ik op band heb staan moeten worden ingeladen en verknipt tot een luisterbare radioreportage. En dan zijn er natuurlijk nog twee websites, deze en die van Noorderlicht, die gevuld moeten worden.

Wel jammer trouwens dat veel mensen geen kennis hebben van breedtegraden. Als ik met een brede glimlach vertel dat ik toch wel mooi boven de 80 graden noorderbreedte ben geweest, is de reactie een ietwat waterige blik en een niet begrijpend ‘o’. En toen ik iemand gisteren via de telefoon vertelde dat Spitsbergen de mooiste plek is waar ik ooit ben geweest, was de respons: ‘Maar daar is toch helemaal niks, behalve wat ijs en sneeuw? Of groeit er ook nog wat op die bergen?’ Ach, you had to be there, denk ik dan maar.

Maar gelukkig heb ik mijn thermomok. Gekocht in Ny-Ålesund, in de noordelijkste winkel ter wereld. Kijk, dat maakt wel indruk. Héhé.

Stem of voeg toe aan :