Ik ben nu twee dagen thuis en inmiddels ook geestelijk in Nederland gearriveerd. Eergisternacht en gistermiddag - tijdens het doen van een noodzakelijk dutje - schrok ik nog wakker in de veronderstelling dat mijn bed bewoog en ik aan boord van de Lance was. Hoewel ik buiten toch duidelijk het witte hek van ons balkon en koerende duiven zag, slaagde mijn hoofd er op de een of andere manier in om het hek te transformeren tot de reling van Lance en de duiven tot stormvogels. Best knap.

(lees verder…)

Op het schip Lance werd erg veel gelachen, maar er werd natuurlijk ook gewerkt. Op het blog van Simon en Noortje is al een filmpje over het boren in de zeebodem en monsteren van water te vinden, maar natuurlijk heb ik zelf ook even wat Arbeit gefilmd. Voor iedereen die het wil zien, klik op het schermpje hieronder.

Boren

Nou, dat was het dan. Het leek een maand maar was slechts anderhalve week. Hoe dan ook: het is voorbij. We zijn niet meer op prachtig Spitsbergen. In plaats daarvan zit ik nu op een hotelkamer in Oslo dit stukje te typen. Morgenvroeg om kwart voor acht vertrekt het vliegtuig naar Amsterdam. Mijn wekker staat op vijf uur vijftig.

(lees verder…)

Een schip is niet zo groot, heb ik ontdekt. Althans, dat wist ik natuurlijk wel. Maar dit schip, Lance is echt niet groot. En onze tweepersoonshut - ik deel die met Koreaanse Kim - is nog veel kleiner. Er staat een stapelbed in, een klerenkast, een aan de muur bevestigd tafeltje met bank en er hangt een wastafel. Ertussenin bevindt zich niet meer ruimte dan nodig is om de kont te keren. Een small of medium kont, that is.

(lees verder…)