Ik ben nu twee dagen thuis en inmiddels ook geestelijk in Nederland gearriveerd. Eergisternacht en gistermiddag - tijdens het doen van een noodzakelijk dutje - schrok ik nog wakker in de veronderstelling dat mijn bed bewoog en ik aan boord van de Lance was. Hoewel ik buiten toch duidelijk het witte hek van ons balkon en koerende duiven zag, slaagde mijn hoofd er op de een of andere manier in om het hek te transformeren tot de reling van Lance en de duiven tot stormvogels. Best knap.

(lees verder…)

Op het schip Lance werd erg veel gelachen, maar er werd natuurlijk ook gewerkt. Op het blog van Simon en Noortje is al een filmpje over het boren in de zeebodem en monsteren van water te vinden, maar natuurlijk heb ik zelf ook even wat Arbeit gefilmd. Voor iedereen die het wil zien, klik op het schermpje hieronder.

Boren

Nou, dat was het dan. Het leek een maand maar was slechts anderhalve week. Hoe dan ook: het is voorbij. We zijn niet meer op prachtig Spitsbergen. In plaats daarvan zit ik nu op een hotelkamer in Oslo dit stukje te typen. Morgenvroeg om kwart voor acht vertrekt het vliegtuig naar Amsterdam. Mijn wekker staat op vijf uur vijftig.

(lees verder…)

Een schip is niet zo groot, heb ik ontdekt. Althans, dat wist ik natuurlijk wel. Maar dit schip, Lance is echt niet groot. En onze tweepersoonshut - ik deel die met Koreaanse Kim - is nog veel kleiner. Er staat een stapelbed in, een klerenkast, een aan de muur bevestigd tafeltje met bank en er hangt een wastafel. Ertussenin bevindt zich niet meer ruimte dan nodig is om de kont te keren. Een small of medium kont, that is.

(lees verder…)

Walrussen op Moffen

Zul je altijd zien. Denk je es een ochtend lekker uit te slapen, gaat het alarm. Jaajaa dacht ik eerst nog. Ik weet wel dat ik te laat ben voor ‘t ochtendmaal. En nounou, die bel hoeft daar toch niet twee keer voor geluid te worden. Dus sloot ik - ietwat chagrijnig - weer de ogen. Tot de stem van de stuurman door de luidspreker schalde: ‘We zijn nu dichtbij het eiland Moffen (lees verder…)

Radio-uitzending Noorderlicht, 4 september 2007

De eerste keer ging het mis, maar het tweede telefoontje was raak. We hadden verbinding met de radiostudio in Hilversum en zaten live in de uitzending van Noorderlicht. Uiteraard twijfelen wij er niet aan dat iedereen ons heeft gehoord, maar niemand heeft ons natuurlijk gezien. Dat kan nu alsnog. Zie het filmpje hieronder (duur: een kleine drie minuten).

Modeshow

Lance is een vrouwenboot. De bemanning is mannelijk, Simon is een man, de streng kijkende Fin is een man, de andere twee journalisten zijn mannen, maar de rest is vrouw. Maar helaas voor ons vrouwen, zijn de werkpakken niet de meest flatteuze kleedjes die wij ooit hebben gedragen. Dat geldt eveneens voor het schoeisel (lompe geelzwarte laarzen) (lees verder…)

Nou t gaat lekker hier hoor, aan boord van de Lance. Weinig golven, errug goei eten en gezellige wetenschappers - ja echt. En ik heb nog niet over de reling gehangen. Eigenlijk best lekker, dat geschommel. Vooral zo bovenin het stapelbed.

(lees verder…)

Grote gletsjer

(lees verder…)

De blaadjes worden al rood, de eerste sneeuw is al gevallen op de hoge pieken van Spitsbergen. Dat meldt onze ‘cruise leader’ Nalan Koc op haar eigen blog. En zo te zien, zijn we oranje aan boord van het schip. Als die oranje stapels op de foto tenminste jassen zijn. Maar dat denk ik wel. Ik heb inmiddels een boel truien, fleece-vestje, thermisch-ondergoed-shirts, gewone shirts, onderbroeken, skisokken, gewone sokken, wandelsokken, videocamera, DAT-recorder (voor de radio-opnames), fototoestel, nog een DAT-recorder (voor ‘t geval de eerste het begeeft), microfoon-met-plopkap (tegen de wind), adapters, heel heel veel batterijen en eveneens heel veel bandjes voor zowel (lees verder…)