We wilden verschillende gegevens achterhalen van de mensen die Ko portretteerde. De naam, het geboortejaar, het eventuele sterftejaar, de plaats waar de persoon nu is of waar hij is overleden. En als de persoon in kwestie dood is, ook of het een natuurlijke of een onnatuurlijke doodsoorzaak was. De burgerlijke stand in Itt kon ons niet veel verder helpen, dus moesten we het aan de personen zelf of aan hun nabestaanden vragen. Maar dan moet je die mensen wel eerst zien te vinden. Dronken Groenlanders deden weliswaar hun best om ons naar de juiste persoon te sturen, maar hun inlichtingen bleken vaak niet al te betrouwbaar. En met een beetje pech had de persoon in kwestie ook iets te diep in het glaasje gekeken. Ooit gevraagd naar geboortedata van een persoon die teveel gedronken heeft? Probeer het eens, de eerstvolgende keer dat je op een feestje bent. Gelukkig troffen we ook heel heldere mensen aan, die ons vaak in één keer een stuk verder hielpen. Het maakte het er ook niet gemakkelijker op dat meerdere mensen in Itt dezelfde naam hebben.  Je vraagt dan af waarom de ene keer wordt gezegd dat hij/zij dood is, terwijl je de andere keer naar zijn/haar huis wordt verwezen. Maar ondanks dit gepuzzel hebben alle gezichten op de foto’s de juiste naam gekregen.

Het vliegveld bestaat uit een serie gebouwen die in de middle of nowhere, een lege vlakte omring door bergen, zijn geplaatst. Maar de helikoptervlucht naar Itt was zo mogelijk nog indrukwekkender. Bergen met besneeuwde toppen, gletsjers, een felblauwe zee, vlechtende rivierbeddingen. Je ziet zoveel moois, dat je op den duur niet meer weet waar je een foto van moet maken.

Net als bij het vliegveld, is de omgeving van Itt vooral erg kaal. Maar er is één groot verschil: overal liggen stenen. Met uitzondering van het voetbalveld, dat redelijk steenvrij is. In zo’n omgeving staan de kleurige huizen erg vrolijk.
Het guesthouse waar ik verbleef was geel en stond mooi bovenaan in het dorp. Maar het fijnste was wel het uitzicht van m’n kamer op een deel van het dorp én: IJsbergen!

Elke ochtend was het weer een verrassing of ze weg waren gedreven, of er nieuwe bij waren, of ze van vorm waren veranderd. Dat is pas ‘a room with a view’!

Puffin

De reis begon op Rotterdam Airport, en daar bleek onmiddellijk dat het geen vlekkeloze reis ging worden. Vertraging. Minimaal een halfuur, werd er gezegd. De vlucht naar Reykjavik was gepland om 22.40, maar zou hoe dan ook niet eerder vertrekken dan 23.10. Uiteindelijk zaten we iets voor middernacht in het vliegtuig. En de verbazing was groot, toen het vliegtuig even later weer terugkeerde naar de vertrekhal.
Want je mag na twaalf uur ’s nachts schijnbaar niet meer opstijgen, en wij waren één minuut over twaalf op de startbaan. Om een lang verhaal kort te maken: al snel stonden we met z’n allen bij de bagageband, om vervolgens tot twee uur te wachten tot het vliegveldpersoneel een oplossing (taxi’s en een hotel) had gevonden. Na drie uurtjes slaap werden we weer naar het vliegveld vervoerd om daar verder te wachten. Uiteindelijk vertrok het vliegtuig met in totaal meer dan acht uur vertraging.

Gelukkig was ik in IJsland nog op tijd voor de puffintour, en hoewel de combinatie te weinig slaap, klein bootje en aardige golven niet de meest gelukkige was, heb ik die vogels toch eindelijk gezien. En ze waren het waard.

Ondertussen ben ik weer terug in Groningen, dus tussen alle dagelijkse activiteiten door zal ik over de hoogte- en dieptepunten gaan posten. Tot snel!

Zaterdagochtend vertrek ik vanuit IJsland naar Groenland, dus ik heb een volle dag in Reykjavik. Afgezien van uitslapen heb ik een ‘puffin tour’ gepland, waarbij je naar een eiland vaart waar veel van die papegaaiduikers zitten. De vogels en ik hebben elkaar tot op heden goed weten te ontlopen. Elke keer als ik in een gebied was waar ze broeden, waren ze of al weg of ze waren nog niet gekomen. Maar nu zijn we eindelijk een keer op dezelfde plaats op hetzelfde moment!

Al deze negatieven en dia’s komen nu weer tevoorschijn en de mooiste zullen tentoongesteld worden tijdens de Poolnacht van Groningen in het Noordelijk Scheepvaartmuseum.

De geportretteerde mensen zijn meer dan alleen een mooi plaatje, ze hebben allemaal een verhaal. Groenland heeft zo z’n problemen, zoals bijvoorbeeld veelvuldig alcoholmisbruik en een zeer hoog zelfmoordcijfer.

Ook achter de foto’s van Ko zitten soms tragische verhalen. Een glimlachend meisje heeft later op nog jonge leeftijd zelfmoord gepleegd. Een geportretteerde man is dronken in zijn kano weggevaren en nooit meer teruggekomen. Verwacht echter geen tranendal bij het bezoeken van de tentoonstelling. De focus ligt op de glimlach van het meisje, op de concentratie tijdens de jacht, op het doorleefde gezicht van de oude vrouw en niet op de tragiek van enkele levensverhalen.

Er zal wel wat meer achtergrond gegeven worden bij de portretten. Wie is die man met dat kleine meisje op de arm? Wat is hun relatie met de andere mensen op de foto’s? Op sommige van dit soort vragen weten we het antwoord al, maar om het antwoord op andere te vinden zal ik, Elise Bijl, samen met Ko begin augustus naar Ittoqqortoormiit reizen. Voor Ko is het bekend terrein, maar voor mij is het de eerste keer dat ik Groenland ga bezoeken. Een land waarover ik al zoveel gelezen en geschreven heb.

Ik raakte door Groenland gefascineerd tijdens de minor Arctische studies. Die fascinatie heeft zich voortgezet tijdens de rest van mijn studie, Scandinavische talen en culturen (hoofdtaal Deens) aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Op dit moment ben ik bezig met het schrijven van m’n masterscriptie en is het hoog tijd om de bezoekjes aan de bibliotheek eens te verruilen voor het vliegtuig. Vliegtuigen eigenlijk. En een helikopter. Maar dan heb je ook wat.