Waarom de gasanlyse apparatuur het steeds slechter deed in de tundra

Terug in Amsterdam en weer achter het bureau. Het begint al goed, in de paar dagen vakantie na de reis. Een bericht uit Yakutsk: het laatste vrachtje apparatuur wat we hadden opgestuurd staat al twee maanden bij de Russische douane in Samara. Ze vinden de documentatie niet goed genoeg. En als we niet snel nieuwe documenten opsturen kunnen we een boete krijgen. Alles willen ze weten van die kist met zooi: van alle kabels hoeveel draadjes erin zitten, van ieder schroefje de maat, en waar het voor dient en waar het vandaan komt. Het kost me dagen om een soort technische beschrijving in elkaar te zetten die dan misschien het probleem kan oplossen. Wat een ge-eikel.

Niet alleen de Russische douane is overigens lastig. Gisteren een leuk verhaal van een Engelse collega. Flessen met luchtmonsters, waarvan door de douane in Griekenland de kranen opengedraaid zijn. Weg monsters. Per monster een paar duizend euro aan kosten, en je onderzoek maanden op achterstand. Het gebeurt de laatste jaren steeds meer dat overal in gesnuffeld wordt en naar de meest idiote details gevraagd wordt, of je nu in Europa of de VS reist. Terug in de Sovjetunie, ook in het vrije westen.

Ondertussen moet er ook nog een onderzoeksvoorstel geschreven worden om geld voor apparatuur te krijgen (nee, niet voor huisvesting, die moet je volgens de subsidievoorwaarden zelf betalen). Meestal moet je bij zo’n onderzoeksvoorstel zelf geld bijleggen: zogenaamde ‘matching’. Tot voor kort was dat zelden een probleem. Maar door de vorige minister van Onderwijs zijn de universiteiten zover uitgekleed dat er weinig meer te matchen valt. Daarnaast moet de VU bezuinigen: Icesave, crisis, en een duur college van bestuur. Het antwoord: meer bureaucratie om toch maar vooral op iedere cent te letten. Voor mijn onderzoeksvoorstel betekent dat een extra controleronde door de boekhouding. Alsof dat niets kost. Af en toe voel je je Gulliver die door tientallen kleine mannetjes in het land Lilliput aan de grond wordt vastgebonden.

Ondertussen weten we nu ook waarom de gasanalyzer stuk is. Kijk maar op de foto. Shitmuggen. Waar moet ik die reparatie nu weer van betalen.

Sorry dat ik mopper. Maar ik wil graag een eerlijk beeld schetsen van wetenschappelijk onderzoek, niet alleen maar de mooie verhalen met veldwerkavonturen en verbazende resultaten. Dit soort gedoe gaat er echt aan vooraf: een paar weken gegevens verzamelen, dat kost echt maanden bureaucratie.

Daar staat gelukkig weer wat moois tegenover. Net een prachtig hoge resolutie satellietbeeld van de site binnengekregen. Prachtig, heel veel details. Je kunt zelfs de meettorens zien. Ieder poeltje kun je zien - we kunnen nu eindelijk in kaart gaan brengen hoe belangrijk die ‘zwarte gaten’ op de tundra zijn.

Stem of voeg toe aan :