Nog èèn keer de sneeuwmachine testen
 

Nog een paar dagen en dan is het zover. Vrijdag gaan wij (Harro Meijer en Gerko van der Wel) naar Groenland voor het vervolg van ons sneeuwdiffusie-experiment. Onder sneeuwdiffusie verstaan we het mengen van de op elkaar liggende sneeuwlagen.

In de sneeuwlagen zit informatie over het klimaat verstopt. De atomen waaruit het water van de sneeuw is opgebouwd komen in verschillende varianten voor (isotopen genoemd). De verhouding waarin de verschillende isotopen voorkomen op aarde is vrijwel constant. Toch zijn er kleine verschillen in de isotoopconcentraties. Zo zitten er in een warme periode meer zware isotopen in de sneeuw (of een andere vorm van neerslag) dan in een koude periode. Dit gegeven zorgt ervoor dat we uit ijskernen klimaatgegevens kunnen halen.

De verschillende sneeuwlagen blijven helaas niet netjes op elkaar liggen, maar vermengen zich langzaam. Dit stopt pas na vele jaren als de sneeuw is samengeperst tot ijs. Het isotopensignaal dat je uit de ijskern haalt komt dus niet overeen met het originele neerslagsignaal. Dit is de basis van ons onderzoek.

Wij proberen het diffusieproces te meten. Om het goed te kunnen meten is het prettig om een groot signaal te hebben. Groter dan de jaarlijkse zomer-wintervariatie in de isotopensamenstelling van de neerslag. Dus gaan we zelf een groot signaal maken door een laagje sneeuw aan te brengen met een zeer afwijkende isotopensamenstelling.

Wat hebben we daarvoor nodig? Onder andere een sneeuwkanon, 1000 liter water met een beetje extra deuterium, een kinderzwembadje en een föhn. Meer details over hoe het allemaal in zijn werk gaat is de komende tijd hier te lezen. Als voorproefje alvast een filmpje waarin we ons sneeuwkanon voor de laatste keer testen voor vertrek.

Stem of voeg toe aan :