Na welverdiende nachtrust werd het tijd om onze spullen weer in te pakken voor de terugtocht naar Kangerlussuaq. Toen dat klaar was, zijn we nog een keer naar ons veldje gescooterd, samen met Howie, één van de mensen die de komende maanden op Summit zullen blijven. Het lag er mooi bij, er was al een laagje rijp over gegroeid, en de kleur was nauwelijks nog zichtbaar. We hebben het veldje duidelijk gemarkeerd en afgezet, en Howie zal voor ons regelmatig de sneeuwhoogte meten. Ook zal hij de eerste keer vanaf nu dat er sneeuw valt, een beetje verse sneeuw opvangen en voor ons bewaren. Zo weten we in detail wat er met ons veldje gebeurt.

De Hercules bracht een grote groep mensen voor een bliksembezoekje: Ze gingen met hetzelfde vliegtuig weer terug, dus ze hadden een klein uur om rond te kijken.
Wij hebben nog een keer geluncht, afscheid genomen en iedereen bedankt, en toen terug met de Hercules. De vlucht was wat langer dan gewoonlijk, omdat men voor de pers (die gingen ook allemaal terug met deze vlucht) langere tijd over het kustgebied vloog. Iedereen mocht om de beurt een paar minuten in de cockpit kijken, en daar heb je een wijds uitzicht over de gletsjers die in zee eindigen, ijsbergen en ander prachtigs. Een magnifiek gezicht.

We waren tegen half drie weer in Kangerlusuaq, het einde van de wereld vergeleken met Groningen of Kopenhagen, maar de bewoonde wereld vergeleken met Summit. De rest van de middag hebben we besteed aan het sorteren van onze spullen: Wat moet hier blijven (Gerko komt over een paar weken nog een keer terug voor het sneeuw sampelen op S10), wat kan per vrachtschip opgestuurd (dat komt dan eind september aan), en wat nemen we direct mee.

Tot slot ons succes met een etentje gevierd, in het vliegveldrestaurant. Op het menu stond rendier-vlees.

Stem of voeg toe aan :