En zo hebben we tijd over voor wat ‘ontspanning’. Nu is er in Kanger niet zo heel veel te doen, maar de ijsrand zo’n 25 km verderop is een attractie van formaat. Daarom hebben we de mountainbikes weer gepakt en zijn op weg gegaan. En na 3 uur inspanning in plaats van ontspanning hebben we de gletsjer bereikt en kunnen we genieten van het adembenemende uitzicht…

Gelukkig gaat het repareren vlot en anderhalf uur later zijn we weer onderweg. En deze keer lukt het dan eindelijk. Om ongeveer half twaalf landen we op Summit. Er is geen tijd om aan de hoogte te wennen, want ons vertrek staat al voor de volgende dag gepland. Na de lunch gaan we dus direct aan de slag. Ons isotopenveldje is inmiddels bedekt met een behoorlijke laag sneeuw. Uit metingen van de staakhoogte blijkt dat ons laagje op ongeveer 120 cm diepte ligt. Het lijkt er op dat de sneeuw in ons veldje hoger ligt dan buiten het veld door de driftsneeuw die achter de vele vlaggen en linten die ons veldje afzetten blijft liggen. Steve, één van de Summit Science Techs, zal daar volgende week iets aan doen.

We moeten 4 gaten graven van ruim anderhalve meter diepte. Eén om de datalogger te vinden en drie om sneeuwsamples te nemen. We nemen monsters van 40 cm boven de diepte waar we onze laag verwachten to 40 cm eronder. In totaal hebben we 165 monsterbuisjes met sneeuw gevuld. Mede dankzij de hulp van 2 Science Techs lukt het ons om al het werk te doen en zo rond half zeven zijn we klaar.

Na een overnachting in de tomaat (zie foto) gaan we de volgende ochtend weer naar ons veldje toe om nog een keer de datalogger te controleren en om onze boor te testen die we volgende week op S10 gaan gebruiken. Het boren wat tot nog toe vaak problematisch ging gaat hier erg soepel. In minder dan een uur tijd hebben we 4 meter kern omhoog gehaald, zonder dat de boor ook maar één keer vast liep. Hopelijk gaat het op S10 ook zo soepel…

Vervolgens gingen we terug naar het kamp om de spullen in te pakken, want onze 24 uur op Summit zaten er al weer op.

Vandaag de tweede poging om Summit te bereiken, om half zes stonden we buiten te wachten. Maar wederom moesten we wachten. Pas rond zeven uur werden we weer met het busje naar de Hercules gebracht. Deze keer ging alles goed en een half uurtje later stegen we op. Het was nauwelijks bewolkt en dus hadden we een goed uitzicht op de ijskap. Na twee uur vliegen hoorden we het landingsgestel naar beneden zakken en moest iedereen weer op zijn plek gaan zitten. Maar van een landing kwam het niet.

 Het stormde boven Summit en we hebben een paar keer vlak boven de landingsbaan gevlogen om te kijken of het veilig was om te landen. Maar de wind was te sterk. De piloot besloot om Summit heen te blijven cirkelen wachtend op het moment dat het weer zou verbeteren. Maar dat moment kwam niet en na ongeveer anderhalf uur vlogen we terug….

Het goede nieuws is dat de weersvoorspelling voor morgen positief is. We gaan het morgenochtend gewoon opnieuw proberen. Het gevolg van deze vertraging is wel dat onze terugvlucht nu een dag na aankomst zal zijn, terwijl we oorspronkelijk op 2 dagen verblijf hadden gerekend. Maar de Summit Science Techs zullen ons zoveel mogelijk helpen om al het werk op tijd gedaan te krijgen.

Vandaag naar Summit. Dat betekent vroeg opstaan want om half acht moeten we ons verzamelen. Na een uurtje wachten wordt het sein vanuit Summit gegeven dat het weer goed genoeg is om te landen en worden we in een busje naar de Hercules gebracht. We gaan zitten, proppen onze oordopjes in en wachten af. En net als we denken dat we zullen vertrekken worden de motoren weer uitgezet. Er zijn meerdere problemen, o.a. met de radar en een van de propellors. Dus iedereen er weer uit en de mannen van de luchtmacht pakken hun gereedschap en gaan sleutelen. Na een minuut of 20 kunnen we weer naar binnen. De motoren gaan weer aan en alles lijkt goed. Maar dan komt het bericht uit Summit dat het weer daar is verslechterd: harde wind en slechts 200 m zicht. En dus stappen we weer uit en worden we met weer met het busje terug gebracht.  Rond 11 uur komt dan de mededeling dat de vlucht definitief is uitgesteld. Morgen volgt een nieuwe poging. Om half zes moeten we weer klaar staan….

De vrije middag die we plotseling hadden hebben we ingevuld op de mountainbike. We besloten naar de waterval te gaan die ongeveer halverwege de smeltrivier van de ijsrand naar Kangerlussuaq ligt. Een zeer indrukwekkend gezicht en zeker wel een tochtje van ruim 10 km over slechte wegen waard.

Ook dit jaar staat er een bezoek aan Summit en S10 op het programma. Sneeuw maken hoeft deze keer niet. Op beide plekken ligt nu een verrijkt laagje sneeuw, dus hoeven we alleen monsters te verzamelen om een diepte profiel te maken. Op S10 zullen we dus weer onze sneeuwboor nodig hebben. Op Summit ligt ons laagje nog niet zo diep en we verwachten dat de sneeuw te los zal zijn om te kunnen boren. Dus zullen we een gat moeten graven om vervolgens monstertjes uit de sneeuwwand te steken. 

De eerste dagen hier staan in het teken van de laatste voorbereidingen. Nog een laatste keer gecontroleerd of alle verlengstukken op onze sneeuwboor goed op elkaar aansluiten en dan de spullen klaar zetten voor Summit. De vlucht staat gepland voor dinsdagochtend, maar aangezien het weer ook daar verslechterd zullen we rekening moeten houden met wat vertraging…

monsteranalyse

In het filmpje laten we in vogelvlucht zien wat daar allemaal bij komt kijken, van het handwerk aan het begin, via allerlei automatische preparatiestappen (waarbij het nog flink veel kouder wordt dan op Groenland) tot de analyseresultaten op het scherm. Uiteindelijk leidt het allemaal tot grafiekjes, waarin we kunnen zien wat we willen: Ons verse laagje isotopensneeuw op Summit, en ons twee jaar oude, inmiddels flink versmeerde laagje op S10.

Pas nu kunnen we zeggen: Missie geslaagd!
Tot volgend jaar,

Gerko van der Wel en Harro Meijer

Deze week moest het dan gebeuren. Terug naar Groenland en dan eindelijk met een helicopter naar S10. Direct uit het vliegtuig word ik naar de hangar gereden waar de helicopter al klaar staat. Ook Janneke en Henk staan al klaar. We besluiten dat zij vast vertrekken naar een andere locatie zodat ik me kan voorbereiden en dan later wordt opgehaald.

En dat pakt goed uit. Ze zijn net klaar met hun werk op de andere locatie als ik aankom. Dus kunnen we meteen door naar S10. Het eerste wat daar opvalt is dat de staken nog net zo hoog boven de sneeuw uitsteken als vorig jaar. Er is dus net zoveel sneeuw afgesmolten als er is gevallen. Iets wat op deze plek niet gebruikelijk is. Het heeft wel een voordeel: om ons laagje te bereiken hoeven we niet diep te boren.

Dat is maar goed ook, want we hebben niet veel tijd. Nadat we één kern geboord hebben en in plakjes van een centimeter hebben gezaagd is er nog net tijd om een tweede te boren. Maar er is geen tijd meer om deze verder te verwerken. We besluiten om de kern maar in de boor te laten en mee te nemen. En dan moeten we in Kangerlussuaq snel aan de slag om onze monsters veilig te stellen.

Uiteindelijk lukt het om ook de tweede kern te versnijden voordat ie in water veranderd is. Ondanks de tijdsdruk en de nodige improvisaties is het dan toch nog goed gekomen.

sneeuwmaken