Toerisme in Antarctica is de afgelopen decennia gegroeid van een paar duizend bezoekers in 1985 tot meer dan 30.000 in 2007. Tegelijkertijd zijn er naast de traditionele cruises allerlei nieuwe vormen van toerisme opgekomen.

Wat dat precies betekent voor de Antarctische wildernis en de vele wetenschappelijke onderzoeken die daar worden gedaan, is onbekend. Bovendien wordt het toerisme op papier weliswaar gereguleerd door het Antarctische Verdragsysteem. Maar het is de vraag of de huidige regels goed aansluiten bij de dynamiek en snelle groei van het toerisme.

Onderzoekers, beleidsmakers en belangenorganisaties hebben daarom gepleit voor de ontwikkeling van een robuuster toerismebeleid vanuit het Antarctische Verdragsysteem, gebaseerd op een strategische langetermijnvisie.

Om zo’n beleidsstuk te kunnen opstellen, is natuurlijk kennis nodig. Bas Amelung en Machiel Lamers, allebei werkzaam aan het onderzoekscentrum ICIS van de Universiteit Maastricht, trekken daarom voor een maand naar Antarctica om zoveel mogelijk te weten te komen over het zwellende Zuidpooltoerisme. Eerder hielden ze in Nederland en Nieuw-Zeeland al workshops voor touroperators, beleidsmakers, andere wetenschappers en vertegenwoordigers van de milieubeweging. Nu gaan ze het veld in om de toeristen in de praktijk te observeren en te interviewen.

Dat doen ze zowel op het Antarctische schiereiland, als in de belangrijkste vertrekhavens in Zuid-Amerika. Hoofdkwartier is de het Dallman Laboratorium, dat wordt gedeeld door de Nederlanders, Duitsers en Argentijnen. Het lab is onderdeel van het Argentijnse onderzoeksstation Jubany, op King George Island.

Stem of voeg toe aan :