We varen rondom Newfoundland van baai tot baai. Het weer blijft woelig, zodat we op een enkele meeuw na, weinig waterleven zien. Wel merkwaardige vogeltjes met knobbelsnavels en zwemvliezen die geheel verzwakt op het dek neerstrijken. Chantal stopt ze in een kartonnen doos, maar dat lijkt uitstel van executie.

Ondanks de nodige materiaalpech die er altijd lijkt bij te horen, verloopt de tocht niet slecht. Mooie kernen, vaak stinkend naar rotte eieren. Dat betekent dat er veel organische troep in zit en dan blijven de schelpjes van organismen vaak goed bewaard.

We werken hier minstens zo hard als tijdens de Svalbard tocht; om 07.00 op de Parasound (instrument om de bodem in kaart te brengen) geschikte monsterlocaties zoeken, daarheen varen en de kernen nemen. Meestal zijn we pas tegen middernacht klaar, maar omdat we in vier uur op, vier uur af groepen werken valt dat best te doen. Behalve voor ons als expeditie leiders: wij staan overal met onze neus op. Alweer flink moe dus.

Het leven op dit Russische schip is leuk, een gastvrije en vriendelijke bemanning. Iedereen heeft zijn eigen hut, de staf zelfs een soort suites met aparte slaapruimte, douche en wc. We eten pasta, gierst, grutten en rijst, allerlei exotische soepen, gedroogde pruimen en abrikozen, hebben koffiepauze met warme worst of gesneden paprika, kortom, de inwendige mens komt niets tekort.

Of deze boodschappen doorkomen weet ik niet, misschien zit ik wel voor een publiek van 1 te schrijven. Dan weet hij in elk geval dat het mij goed gaat.

Stem of voeg toe aan :