Weer terug in Ilulissat, morgen brengt het rode Greenland Air toestel ons via Kangerlussuaq naar Kopenhagen en vandaar naar Amsterdam.

Het bemonsteren van Disko Bay ging prima, naast de bekende sedimentkernen uit de bodem, hebben we ook uitvoerig ijsbergen bemonsterd op zand, grind en stenen. Sommige ijsbergen hadden zoveel van dit spul, dat we het er met een spade van af konden scheppen.

De groenlandse bemanning deed van harte mee, behalve wanneer er een zeehond in zicht kwam. Dan werd van de koers afgeweken en de oeroude donderbus opgepakt. Veel geknal, maar geen doel getroffen. Hoogtepunten waren de laatste uren van de dag, wanneer het werk er op zat en we dromerig tussen de ijsbergen tuften. Alles stond in roze licht, walvissen doken vlak voor het schip op en af en toe koekeloerde een zeehond om een ijsberghoek.

Thuis zal ik e.e.a. nog verder uitwerken voor deze blog, voorzien van beeldmateriaal.

Na de tocht nog een paar dagen in Rodebay, het oude nederlandse walvisstation Rodebaai. Veertig inwoners, een veelvoud aan sledehonden. Alleen per schip bereikbaar, dus uiterst rustig. Veel gefotografeerd voor de aankomende kolleges, plantjes gezocht, vogels bekeken. De ivoormeeuw en de witstuitbarmsijs lieten zich goed bewonderen.

Morgen om vijf uur op, straks nog even langs het ijsfjord. Het steeds wisselende uitzicht, de variatie in belichting: je krijgt er geen genoeg van.

Hartelijke groet uit de arctic, Simon

Stem of voeg toe aan :