Rare jongens die Noren. De hele week zijn ze relaxed geweest. Woensdag hebben we zelfs een toeristische route terug gevaren van Straat Hindelopen terug naar Kongsfjord. We zijn bij Smeerenburg geweest, het Nederlandse walvisvaardersplaatsje en bij een prachtige gletsjer in het Magdalenafjord. Daar zagen we de zon (bijna) ondergaan achter de ijsschotsen.

Maar gisteren en vandaag kregen ze ineens de zenuwen. Er moesten 26 stations bezocht worden in 48 uur…
Gisterochtend hebben we eerst de Noorse journalist en Spaanse fotograaf afgezet in Ny Ålesund. (lees verder…)

Peuteren

Zondagmiddag vier uur; onze shift die vanochtend om acht uur begon, is afgelopen. Vrij tot acht uur vanavond en dan nog een keer door tot middernacht. Zondag en werken, vroeger mocht dat op de VU niet. Nu wel, al die Noren doen het ook. Zoals bij alle programma’s begon ook deze tocht met de Opstand der Dingen; apparaten die een jaar hebben staan dutten in de magazijnen, moeten opeens weer vol aan de bak. Resultaat: gesprongen leidingen, barstende buizen en leeglopende pijpen met diepzeeblub. Bij een opgewekt zonnetje en lente temperaturen staan we in onze gevoerde doorwerkpakken over T-shirts en fleeces zwetend toe te kijken. Goddank zit het thermisch ondergoed nog in de koffer.

(lees verder…)

Eindelijk is het dan zo ver. We zijn er! Ik geloof het nu pas echt. Gisteren landden we om 1.30 op het vliegveld van Longyearbyen, hup in de vliegbus en naar het hotel. Mary-Ann’s Polarriggen is wel het vreemdste hotel waar ik ooit geslapen heb. Vanbuiten lijkt het nog wel het meeste op een oude loods waarvan de verbouwing nog niet af is, maar de behangetjes binnen zijn hip, de (stapel)bedden zacht, de zeehondenhuidjes warm en de ijsbeer in de ontbijtzaal eng.

(lees verder…)