Ik houd van m’n werk, echt waar. Vraag m’n vrienden en familie maar. Toch zijn er momenten geweest waarop ik mezelf afvroeg: wat in godsnaam doe ik hier, als ik fijn thuis had kunnen zitten, in mijn eigen tijdzone, genietend van een lekker kopje thee? (lees verder…)

Ik (Corina) dacht net, terwijl ik aan het wachten ben op watermonsters die ons weer zo’n elf uur zullen bezig houden, aan een aantal toch wel unieke dingen hier op het schip. En zo kwam ik op het onderwerp voor dit stuk.

Het schip heeft ballasttanks en daar is op zich niets speciaals aan. Maar als hier het water in de tank van de ene kant naar de andere gaat om de schommelingen van het schip te corrigeren, dan wordt er een kenmerkend geluid gemaakt door de lucht die ontsnapt. Normaal is dat gewoon een beetje lawaai, maar niet op dit schip. Hier horen we het zingende geluid van een ijzeren walvisachtige (luister naar korte bijgevoegd filmpje). Als ik het een tijdje niet hoor begin ik het al te missen. Zou hij op zoek zijn naar een andere ijzeren ‘Orange roughy’, zoals ze dit schip ook wel noemen.

Scheepsgeluid

(lees verder…)

Claire brengt een kort bezoekje aan Corina in haar hut aan boord van de Aurora Australis. Eindelijk een rustig moment om zich voor te bereiden en een schema te maken voor het nemen van monsters.

Hey Corina

Goeiedag. Eindelijk varen we. Tot dit moment is alles een beetje hectisch geweest met het uitpakken van alle apparatuur en het vastzetten daarvan. Als we dat niet goed doen, lopen we namelijk het risico de trip al te moeten beëindigen voordat die goed en wel is begonnen.

Container

(lees verder…)

Ik was net van plan naar bed te gaan, voordat ik over een paar uur op moest, toen ik werd geroepen. Er was een komeet buiten, een erg duidelijke komeet zelfs! Ik heb er meteen een filmpje van gemaakt.

Corina

Comet

Net voordat we gaan, horen we dat de container nog niet in Hobart is en dat dat wel heel snel moet gebeuren want ze moeten alles voor de tocht afhandelen, voordat het schip aankomt vanuit Antarctica (even wat mensen afgezet voor een verblijf van zes tot negen maanden).

Bij onze aankomst in Hobart gaan we gelijk naar het laboratorium van de cruise-expeditieleider om daar wat spullen, die we niet van tevoren konden opsturen omdat ze bevroren waren, snel in de vriezer te zetten zodat ze niet alsnog ontdooien. Het blijkt dan dat hij net heeft vernomen dat onze container als laatste dan toch in Hobart is aangekomen en alleen nog door de douane moet worden vrijgegeven. Pfff, dat is even goed nieuws. Anders hadden we gewoon geen spullen gehad…en dat is toch wel lastig werken.

(lees verder…)