De laatste 6 jaar zijn er steeds poolvossen actief in het dorp. Alle ganzenkuikens worden door hen opgegeten en het aantal ganzen in het fjord is in die periode gehalveerd. Ik kreeg vandaag vanuit Spitsbergen een foto opgestuurd. Daarop is duidelijk te zien dat de vossen er weer klaar voor zijn. Zo’n foto doet me wel wat. In gedachten ben ik weer daar. Drieduizend kilometer noordelijk van Groningen.

(lees verder…)

Ik zit nu in Hannover USA op een congres over arctisch onderzoek (www.assw2007.org). Na het einde van de koude oorlog is er in het noordpoolgebied een nauwe wereldwijde samenwerking ontstaan en tijdens dit jaarlijks congres wordt het poolonderzoek besproken. Vijf jaar geleden werd er op dit congres voor het eerst gepraat over het internationaal jaar van de poolgebieden (www.ipy.org). Vanuit de Nederlandse overheid wordt het Arctisch Centrum van de Rijksuniversiteit Groningen afgevaardigd om internationaal mee te praten.

(lees verder…)

Na de opening op 8 maart in Leeuwarden is op 9 maart een wetenschappelijk symposium gehouden in Groningen. Ook ik heb daar een bijdrage geleverd met twee posters en een korte lezing over mijn project BIRDHEALTH.

(lees verder…)

De eerste tien jaar van mijn werk in Ny-Ålesund op Spitsbergen heb ik nooit met een geweer willen lopen. Ik was banger voor het geweer dan voor de ijsbeer en wilde op andere manieren mijn veiligheid bewaken.  Er was al eens een Nederlandse onderzoeker op Spitsbergen geweest, die het geweer ongepast vond als hij op bezoek was in het land van de ijsbeer. Helaas is hij levensgevaarlijk gewond geraakt door een ijsbeer en werd zijn standpunt na terugkomst in Nederland niet begrepen. Toen er in 2000 meerdere keren een ijsbeer in ons studiegebied werd gesignaleerd, wilde ik niet tegen alle adviezen in dezelfde redenering volgen. Daarom heb ik besloten dat het geweer (lees verder…)

Op Spitsbergen loopt iedereen gewapend door de natuur vanwege het risico om een ijsbeer tegen te komen. Dat lijkt een veilig idee, maar het is veel minder veilig dan het op het eerste gezicht lijkt….

De kogels zijn speciaal gemaakte stopkogels. De top is eraf gezaagd en daarna is de kegel vol gegoten met lood, om zoveel mogelijk schade aan te richten. We laden een geweer met drie van deze kogels in het magazijn.  Pas als er een ijsbeer vlakbij is, laden we de kogel in de kamer en is het geweer schietklaar.  Als de ijsbeer op 30 meter afstand is en ondanks herrie of vuurwerk toch naar je toe komt, MOET je schieten. Schieten om de ijsbeer te doden. Drie keer achter (lees verder…)

Als stationsleider van het Nederlands station op Spitsbergen ben ik me erg bewust van het gevaar van ijsberen. Niet dat ze er heel vaak voorkomen. Ze blijven liever op het pakijs en dat bevindt zich noordelijk en oostelijk van mijn onderzoeksgebied. Op het pakijs kunnen ze jagen op zeehonden. Maar daarmee is een verdwaalde zomerbeer juist extra gevaarlijk. Nieuwkomers bereid ik voor door ze enge verhalen te vertellen.
(lees verder…)

Vandaag begin ik met mijn weblog. Mijn reis naar Spitsbergen duurt nog even, maar er is een periode van hard werken en organiseren nodig voor het zover is. En daar ga ik iets over vertellen in de komende maanden.

(lees verder…)