Op Deception Eiland

We zijn in de vroege ochtend van de 19de vanuit de Argentijnse basis Esperanza vertrokken met de bedoeling naar Paulet- en Snowhilleiland te gaan om daar de overwinteringsites van de Nordenskjöldexpeditie te onderzoeken. We konden de plaatsen niet bereiken omdat het pakijs in de Weddell Zee te dicht was. Na drie uur heen en weer varen besloten we geen risiko te nemen en om te draaien. We verlegden onze koers naar de Zuid Shetland Eilanden en onze hoofdbestemming daar Deception Eiland.

Het weer werd slechter en slechter in de Bransfield Strait en middernacht toen we bij Deception Eiland aankwamen zaten we midden in een sneeuwstorm. Deception Eiland is berucht vanwege zijn slechte ankergrond en dit bleek weer eens waar te zijn toen de wind toenam tot een constant snelheid van 29 m/s met uitlopers tot 35 m/s. Het kratermeer was daardoor veranderd in een kolkende watermassa waarin het slecht ankeren was. Na eerst in de Whalers Bay, daarna in de Pendulum Cove geprobeerd te hebben te ankeren belandden we uiteindelijk in de Telefon Bay, maar de druk van de storm tegen het schip was zo groot dat het anker voortdurend bleef krabben. De bemanning was de hele volgende dag bezig het schip met anker en motor in een goede positie te houden. De wind werd in de loop van de dag gelukkig minder en ging vervolgens in de avond liggen, waardoor we de nacht van 20 op 21 rustig konden slapen. De volgende morgen was het weer zover opgeklaard dat we met de verkenning en kartering van Hector Station in Whalers Bay konden beginnen.

De walvisvangstmaatschappijen werkten in de twintigste eeuw in de Zuid Shetland Eilanden meestal met fabriekschepen. Het Hektor walvisvangststation op Deception Eiland was het enige station op de eilanden. Net als op Signy Eiland maakte het station deel uit van het produktieproces waarin ook de fabriekschepen een rol speelden. De eerste walvisvangstactiviteit op Deception Eiland werd in 1906 uitgevoerd door een fabriekschip van de Chileense kapitein Adolfus Amandus Andresen (immigrant in Chili vanuit Noorwegen)en zijn maatschappij. De volgende jaren kwamen ook andere walvisvangstmaatschappijen met hun fabriekschepen naar Deception Eiland. De fabriekschepen gebruikten alleen het spek en lieten de karkassen achter. De Whalers Bay was daarom spoedig bezaaid met walviskarkassen.

In 1911 vestigde de Noorse walvisvangstmaatschappij Hektor A/S een walvisvangststation met de bedoeling de karkassen te verwerken tot traan en mest. De produktie op het station eindigde in 1931 gedeeltelijk als gevolg van de crisis die de wereldeconomie in zijn greep hield.

De volgende fase in de geschiedenis van het station begon aan het eind van de Tweede Wereld Oorlog, toen de Britse marine hier tijdens de Tabarin Operatie een basis vestigde: Basis B. Er werden enkele gebouwen aan de basis toegevoegd en later droeg de marine de basis over aan de Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). De decennia daarna bouwden de belangrijkste concurrenten van Groot Brittannië in deze sector van Antarctica - Chili en Argentinië - eveneens bases op Deception Eiland. Ten gevolge van de vulkanische erupties van 1967 en 1969 verlieten de Britten de basis aan de Whalers Bay en ook de Chilenen verlieten het eiland nadat hun basis tot de grond toe afbrandde. Momenteel zijn er nog steeds resten van het walvisvangststation en het FIDS onderzoekstation te zien maar veel is verdwenen onder de modderstromen die als gevolg van de vulkanische uitbarstingen ontstonden. De resten bevatten waardevolle historische informatie.

Zodra de volgende sneeuwstorm waarin we nu zitten over is gaan we aan land om nog een aantal vaste punten te positioneren met de GPS en indien mogelijk zullen we nog proberen een bad te nemen in een van de hete bronnen waar het eiland bekend om is.