Blue Whale skeleton close to Port Lockroy. Photo: Dag Avango

Bij zonsopkomst vanmorgen haalden we het anker op om onze reis voort te zetten naar Melchior Eiland - onze laatste stop in Antarctica. Morgen begint onze terugreis naar de Falkland Eilanden. Gistermiddag bereikten we ons zuidelijkste punt op 64.55 ZB. We zijn dus al met al niet eens de poolcirkel over geweest, maar goed dit was al indrukwekkend genoeg zo aan het eind van de zomer in de Antarctische wateren rond te varen. Het schip is eigenlijk geen enkele dag sneeuw en ijsvrij geweest. De zon van twee dagen geleden heeft het tuigage van het schip weer ijsvrij gemaakt maar er ligt al weer verse sneeuw op dek. Vanaf nu gaat het weer noordwaarts.
We startten de dag vroeg met het in kaart brengen van het Argentijnse onderzoekstation Almirante Brown in Paradise Harbor. Het werk in Almirante Brown verliep snel zodat we vroeger dan gedacht naar Port Lockroy konden. In Port Lockroy aangekomen gingen we meteen aan de slag. Het weer was goed , weinig wind en een klein beetje sneeuwval. De nacht brachten we vervolgen s door in de Dorian Bay op Wiencke Island. Hier aten we een traditionele Braziliaanse maaltijd met drie Brazilianen (man, vrouw en kind van 2 jaar) die van plan zijn de winter op Antarctica door te brengen. Het was een heel genoeglijke avond. Voor hen waarschijnlijk de laatste avond in een heel lange tijd dat ze mensen zullen ontmoeten.

Port Lockroy is een voormalig Brits onderzoekstation dat gebouwd is tijdens Operatie Tabarin aan het einde van de Tweede Wereld Oorlog. Het is een beschermd kultuurmonument en het herbergt een museum dat het verhaal van het Britse onderzoek in Antarctica vertelt. Op de plek worden echter ook resten van de moderne walvisvangst aangetroffen maar dat verhaal wordt niet in het museum van Port Lockroy verteld. De verklaring is waarschijnlijk eenvoudig - Port Lockroy was geen walvisvangststation en de walvisvangst werd voornamelijk uitgevoerd door niet-Britten vanaf fabrieksschepen. Een bijkomende factor kan zijn dat de geschiedenis van de walvisvangst bij Antarctica nogal controversieel en niet gemakkelijk te vertellen is.

De moderne walvisvaart heeft grote gevolgen gehad voor het marine eco-system in Antarctica. Het belangrijkste gevolg was date en aantal walvissoorten bijna geheel zijn uitgeroeid. Het totale aantal walvissen dat in de 20ste eeuw in Antarctica gedood werd, wordt op 1.2 miljoen geschat. In sommige jaren werden meer dan 40.000 walvissen gedood en verwerkt. Daarom zijn er nu bijna geen vinvissen meer in de Antarctische wateren. De enige walvissen die nu nog worden waargenomen zijn de bultrug, dwergvinvis en de orca. De modern walvisvangst had een enorme impact op het gehele ecosysteem. Het recentelijk toegenomen aantal pinguins en pelsrobben in dit gebied van Antarctica lijkt ook een direct gevolg te zijn van het wegvangen van de walvis uit het ecosystem waardoor grote hoeveelheden krill beschikbaar kwam voor andere op krill fouragerende soorten.

Op bijna ieder ijsvrij eiland in het Antarctisch schiereiland gebied worden de resten van de walvisvangst gevonden. De resten zijn niet alleen walvisvangststations, waterboten, ankerpunten en vaten maar ook de resten van de gedode dieren zelf die overal op de stranden worden aangetroffen. Een bijna compleet skelet van een Blauwe vinvis dat werd aangetroffen op het Walvisbotstrand nabij Port Lockroy getuigt van deze verwoestende industrie.

2010-03-26

Stem of voeg toe aan :